Open keuken

Wesal Alfazza, 32 jaar uit Jordanië en Thuraya Hussein, 34 jaar uit Syrië, komen het proeflokaal binnen met 2 grote gevulde boodschappentassen, een enorme schaal en zware zwarte pan. Ze gaan direct aan de slag met de voorbereidingen voor de lunch. 1 voor 1 druppelen ook de gasten* binnen. Tussen de bedrijven door vertellen Wesal en Thuraya hun verhaal. 

De ontmoeting 

Ze noemen zichzelf lachend sigaretvriendinnen. In het azc vult wachten een groot deel van de dag. Tijdens rookmomenten ontstaan dan soms gezellige gesprekken. Zo groeide de band tussen Wesal en Thuraya. 2 vrouwen met verschillende levens, maar met dezelfde wens: ergens thuis kunnen zijn. Erbij horen.

Dankbaar 

Wesal spreekt vloeiend Engels. 2 jaar geleden kwam ze – zwanger, uitgeput en ziek – samen met haar man naar Nederland. Hun zoon werd te vroeg geboren in Maastricht. De stress van die periode hoor je nog in haar stem. Wat overheerst is dankbaarheid. Vooral voor ‘de verpleegkundige met de rode bril’ die haar de 1e dagen hielp. “Ik weet haar naam niet meer. Maar ze was alles tegelijk”, vertelt Wesal. “Vriendin, moeder, coach. Ik zou haar zó graag bedanken.” 

Een onzekere toekomst 

Thuraya verbleef na haar vlucht uit Syrië eerst ruim 6 jaar in Turkije. Daar werd de situatie voor haar opnieuw onveilig. Haar 3 kinderen en man moesten achterblijven. Ze maakte de oversteek alleen, per boot. “Het plan was nooit om naar Nederland te komen”, zegt ze. “Het plan was om de dood te ontvluchten.” Nu woont ze al meer dan 2 jaar in het azc. Ze werkt in een Syrisch restaurant, maar haar toekomst blijft onzeker. 

Een uitdaging 

De voorgerechten komen op tafel: zelfgemaakte hummus met flatbread en falafel-balletjes. Thuraya en Wesal delen ook dezelfde frustratie: ze willen werken, maar mogen niet. Of het is een hele uitdaging om het voor elkaar te krijgen. Ze willen bijdragen, maar lopen steeds vast in regels en papierwerk. “Vluchtelingen worden vaak negatief weggezet,” zegt Wesal. "Terwijl we bijna allemaal iets willen doen voor dit land. Ik wil niet alleen ontvangen. Ik wil teruggeven. Ik wil onderdeel zijn van de gemeenschap.” Thuraya knikt. Zij droomt ervan haar kinderen naar Nederland te halen en iets op te bouwen. Samen willen de vrouwen een cateringbedrijf starten.  

Ze klagen niet. In hun verhaal hoor je hoop en humor. En het verlangen om gezien te worden zoals ze zijn. En die niets liever willen dan ergens veilig thuis zijn - samen met de mensen van wie ze houden. 

Het verhaal gaat verder onder de foto.

Ondersteboven 

De voorgerechten maken plaats voor het hoofdgerecht. Wesal zet de grote pan voorzichtig op tafel. “Maqluba”, zegt Wesal. “Dat betekent: ondersteboven.” Ze draait de pan om op een schaal en telt af: 3, 2, 1… Ze tilt de pan omhoog. Een toren van rijst, kip, aardappel en aubergine verschijnt. Iedereen klapt. “Ook de Arabische keuken heeft shows”, grapt ze. “In Azië koken ze met vuur, wij zetten de boel op z’n kop.” Het is precies wat deze lunch doet: een beeld omdraaien. Een vooroordeel kantelen. 

Een ander beeld 

Hennie vertelt waarom de Tapijntuin deze lunches samen met het Centraal Orgaan opvang asielzoekers organiseert. “Het doel is om mensen met elkaar in gesprek te laten gaan”, zegt ze. “Ik hoop dat het beeld van vluchtelingen verandert. Gelukszoekers, dat woord hoor je vaak. Maar dat zijn we allemaal: iedereen zoekt geluk. Tijdens deze lunches ontdek je hoeveel je met elkaar gemeen hebt. Iedereen brengt een netwerk mee. Je wereld wordt groter. En iedereen gaat anders naar huis dan hij kwam.” 

De smaak van thuis 

Aan tafel gaat het over recepten, regels en toekomst. Dan gaat het over thuis. Over de smaak van thuis. Voor Wesal smaakt thuis naar mansaf: lamsvlees, gekookt in yoghurt met rijst en amandelen. Voor Thuraya naar gevulde wijnbladeren. Voor Roland de Vries, 1 van de gasten, naar wortelstamppot. Maar uiteindelijk zegt iedereen hetzelfde: thuis smaakt naar samen aan tafel zitten met de mensen van wie je houdt. Naar familie. Naar échte aandacht. 

Een grotere wereld 

Het eten is op, maar ideeën zijn er nog genoeg. Telefoonnummers worden uitgewisseld. De groep denkt mee over kansen in het azc. En Jan-Joost, 1 van de gasten, besluit in het ziekenhuis te gaan zoeken naar de verpleegkundige met de rode bril die zoveel voor Wesal betekende. 
Hoe simpel kan verbinding soms zijn: 1 tafel, 8 verschillende mensen, 1 gedeelde maaltijd. Dáárom bestaan deze lunches. Omdat je wereld groter wordt als je iemand leert kennen die je gisteren nog nooit had gezien. 

P.S. Jan-Joost vond de verpleegkundige met de rode bril. En hij bracht haar in contact met Wesal. Een klein gebaar met grote betekenis.