Open huis

De 1e keer dat Fokeline Dingemans (82) de oude fabriek aan de Jeker binnenstapte, werd ze betoverd. “Het warme oktoberlicht dat door de ramen binnenviel op de aarden vloer was fascinerend mooi”, zegt ze. “De kraaien vlogen tussen de zolderbalken, het was overwoekerd door vlier en brandnetels.”

Vóór dat moment zag ze het plan van haar man Waalko Dingemans helemaal niet zitten. Hij wilde de verlaten glazuurmolen van de Sphinx uit 1869 opknappen en daar gaan wonen met hun gezin. Het pand stond al tientallen jaren leeg toen Waalko, die net als zijn vader Frans architect was, het pand ontdekte. Het leek Fokeline niks om met hun kinderen van 5 en 3 in een ruïne te gaan wonen. Tot ze het met eigen ogen zag. In 1975 besloten ze de sprong te wagen.

Een jaar later trokken ze erin. Een plastic zeil deed dienst als voordeur en de enige kraan die ze hadden was de vulkraan van de verwarming. Het verbouwen was een hele klus, omdat een fabriek veel groter is dan een woonhuis, met ramen op heel andere plekken. 

De oude Sphinxglazuurmolen uit 1869 werd een woonhuis.

Waalko besloot een huis in een huis te ontwerpen, met nieuwe betonnen cassetteplafonds en extra brede deuren, tussenwanden van glas, vides en een heleboel trappen. Hij plaatste op meerdere plekken panelen van maïsgele en diepblauwe Johnson-tegels, en liet mozaïekparket, sisaltapijt en terrazzovloeren leggen. 

Het huis is daardoor van binnen veel minder donker en somber dan je aan de buitenkant misschien zou verwachten. Dat was precies Waalko’s bedoeling.

Behalve Waalko, Fokeline en hun kinderen hebben er altijd dieren gewoond. Hond Rosa is de 7e in een lange reeks van grote witte waakhonden. Fokeline heeft 2 katten, kippen en kanaries. De grote, ronde buitenvolière loopt via een tunneltje in de buitenmuur door tot in de woonkamer. Daar kunnen de vogels heen als het buiten te koud wordt. 

Fokeline, die in 2009 afscheid nam als directeur van het Natuurhistorisch Museum, is opgeleid als bioloog en heeft groene vingers. Ze legde om het huis een grote, weelderige tuin aan. De bomen die ze plantte zijn inmiddels reusachtig groot. Sinds ze tijdens het snoeien uit een leilinde viel, loopt ze wat moeilijker en heeft ze een stok nodig, maar stilzitten doet ze nauwelijks. 

Haar man Waalko overleed in 1986, zoon Waalko en dochter Alexandra wonen inmiddels in de Randstad, maar komen graag terug naar het huis waar ze opgroeiden. 1 van haar kleindochters droomt ervan om het huis over te nemen. Ooit. Want nu peinst Fokeline er niet over om weg te gaan uit het droomhuis dat Waalko bedacht heeft.