Superfan

Hakke: “Toen ik 7 of 8 jaar was, woonden we in Malberg. Daar verzamelde mijn broer lp’s van onder andere Pink Floyd, Led Zeppelin en The Rolling Stones. Vanaf de 1e keer dat ik The Stones hoorde, was ik verkocht. Zo is het begonnen.” Hij wijst naar de – precies – 100 entreekaarten die ingelijst aan een muur hangen. “In 1976 ben ik voor het eerst naar een optreden geweest. Dat was in Brussel. In datzelfde jaar zag en hoorde ik The Stones ook spelen in Den Haag. Later ben ik 2 keer naar New York gevlogen, 1 keer naar Chicago, 1 keer naar Boston en 1 keer naar Toronto.” 

Vaak hoor je dat mensen óf voor The Stones zijn óf voor The Beatles. Hakke heeft daar geen last van. “The Beatles hebben zeker mooie muziek gemaakt. Dan heb ik het vooral over John Lennon en George Harrison. Van Paul McCartney ben ik nooit echt fan geweest. Dat zit vooral in zijn stem. Die bevalt me niet zo.” 

Heeft Hakke ooit met iemand van The Stones gesproken? Hij begint te lachen. “Jazeker. Dat was in 1979. Mick Jagger was dat jaar op Pinkpop, al heeft hij daar niet gezongen. Hoe dan ook: hij liep langs het vroegere Rotanhuis aan het begin van de Koestraat in Maastricht. Ik had een fototoestel bij me en wilde graag een foto van hem maken. Toen hij dat in de gaten kreeg, zei hij tegen me: 'Fuck off!’ Dat was ons gesprek.” 

“Even later wilde hij toch op de foto. Hij hield zich vast aan de paal van een verkeersbord en stak zijn tong tegen me uit. Die foto is er nooit gekomen. Omdat ik een amateurfotograaf ben. Omdat het te veel tijd kostte om de camera goed in te stellen. Mick Jagger was ondertussen al verdwenen.” 

“Dat was jammer, maar meer ook niet. Ik ben fan gebleven en dat zal ik altijd zijn. The Stones zijn de hele dag om me heen. Op de momenten dat ik alleen thuis ben. En op de momenten dat ik vrienden thuis uitnodig. Dat doe ik vaak. Want vriendschap is belangrijk. Ook dat vind ik sjiek.”