Easy riders
Mensen die zelf niet meer kunnen fietsen weer laten genieten van een fietstocht. Daar zorgen vrijwilligers van Stichting Fietsen Alle Jaren Maastricht voor.
In een Riksja
Ze gebruiken riksja’s. Dat zijn speciale fietsen met een bankje. De rit is gratis. Je kiest zelf - of in overleg met de bestuurder van de riksja - hoelang de rit mag duren en een bestemming. Op een maandagmiddag in augustus fietsen we een stuk mee. Jan Hover (74, rechts op foto) woont in woonzorgcentrum Koepelhof. Hij neemt plaats op de bank van de riksja. Naast hem kruipt Bert Timmers. Bert is activiteitenbegeleider in het woonzorgcentrum. Aan het stuur zit Jos Huisman, voorzitter van Stichting Fietsen Alle Jaren Maastricht. De eindbestemming? Dat is vandaag Kasteel Vaeshartelt.
De 2e keer
Het is niet Jans 1e rit in de riksja. Het is zijn 2e. Hij heeft de smaak te pakken. De tocht kan niet snel genoeg beginnen. “Zo ben ik er tenminste even uit,” zegt Jan. De 1e rit was een stadsrit, onder andere door Wyck. “Ik kom uit Wyck. We hebben toen bij Lure op het terras iets gedronken. We zijn ook langs mijn ouderlijk huis op de Sint Antoniuslaan gereden.”
Voor onderweg
De mannen rijden de Koepelstraat uit. Ze hebben veel bekijks. Vanaf de balkons wordt er flink gezwaaid. Het drietal zwaait vrolijk terug. Het waait stevig vandaag, maar koud is het niet. De zon schijnt. Een jas is niet nodig, maar Jans beker en speciale vork gaan wel mee. “Voor als we onderweg iets eten of drinken,” legt Jan uit. “Ik had een hersenbloeding 9 jaar geleden. Zelf eten en lopen gaan moeilijk.”
Een training
Behendig draait Jos de riksja de Groene Loper op. Dat draaien ging tijdens zijn 1e rit minder soepel. Jos: “Dat was in Nijmegen, tijdens de training. Je moet op veel dingen letten als je fietst: op het verkeer, de breedte van je fiets, paaltjes op de weg. En je zicht is beperkt door de kap boven het bankje.”
Contact
Bert fietst ook regelmatig met de riksja. “Het mooie is dat je iemands wereld groter maakt. Op vrijdag rijd ik weleens met bewoners van de Koepelhof naar de markt. Niet om iets te kopen, maar om, zoals vroeger, ‘gewoon even’ naar de markt te gaan.” Jos: “Onderweg hoor je de verhalen: over vroeger, over Maastricht, over het leven. Er is contact: met mij, maar ook met de omgeving.”
Op het terras van Kasteel Vaeshartelt wordt er gezellig gekletst. Over het woonzorgcentrum. Over Jans werk vroeger. En natuurlijk over Wyck. Ook het koppel aan het tafeltje naast hen mengt zich even in het gesprek. “Dat sociale stuk is zo belangrijk,” zegt Jos. “Je ziet mensen écht genieten. En ik geniet mee.”