Laurens Bouvrie
TIM-verslaggever 24 maart 2020

Vriendschap in coronatijd; gelukkig is er nog Sofie

Elkaar ontmoeten was tot voor kort de gewoonste zaak van de wereld. Momenteel is het een ‘luxe-artikel’. In het bijzonder voor de bewoners van zorgcentra en hun familie en vrienden. Maar ook jonge mensen worden geconfronteerd met een drastische inperking van een vrij bestaan. En dat kan eveneens tot problemen leiden. Hoe beperkt het contact ook is, wat is het fijn als er toch een vorm van direct menselijk contact plaatsvindt. Neem de volgende ontmoeting.

Het is zaterdagmiddag 21 maart. De zon en de staalblauwe lucht doet aan de lente denken. Maar de gevoelstemperatuur past beter bij het sociale leven dat flink bevroren is.
Reporter Laurens Bouvrie fietst over de Statensingel vanaf de Sint Lambertuskerk naar beneden en ziet een jongedame in een raam zitten. Op zich niks bijzonders. Maar zij draagt een pyjama, een mondkapje en praat met een meisje dat buiten staat. Ze zijn gescheiden door een plexiglazen schild die je nu ook bij supermarkten ziet. Ook dat is geen alledaags tafereel. Dit vraagt dus om een foto en een gesprek.

De jongedame achter het plexiglas heet Noemie. Op gepaste afstand staat Sofie. Ze zijn studiegenoten en Sofie heeft zojuist boodschappen gebracht. Noemie – zoals ze zelf zegt half Nederlandse, half Française – zit al een dag of tien afgezonderd in haar studentenkamer aan de Statensingel. Ze vertelt dat het zeer waarschijnlijk is dat ze is besmet met het Covid-19 virus. Absolute zekerheid daarover heeft ze niet. De enorme vraag naar tests en de grote drukte bij de huisarts hebben haar geen toegang gegeven tot een test en niet tot het spreekuur van de arts. Ze heeft het advies gekregen– ook als jongere – in zelf-quarantaine te gaan.

Het goede nieuws is dat Noemie langzaam weer opknapt. Maar quarantaine blijft voorlopig een absolute must. Extra moeilijk voor haar is dat ze volledig verstoken is van haar familie. Die woont in Parijs en naar Maastricht komen is momenteel vanwege het negatieve reisadvies niet mogelijk. Gelukkig is er nog een Sofie. De twee jonge mensen kennen elkaar van hun studie aan de faculteit Kunst & Cultuur aan de Universiteit Maastricht. De spontane Sofie heeft zich vanaf het begin van Noemie’s ziekte ontfermd over haar studiegenote. “Dat is toch niet meer dan logisch. Noemie zit hier zonder familie. Ja, natuurlijk kan zij skypen, appen, bellen en mailen. Maar niks is fijner dan elkaar zoveel mogelijk persoonlijk te zien en te spreken,” aldus Sofie.
Dat dit allemaal van gepaste afstand moet gebeuren en de een binnen zit en de ander buiten staat deert het tweetal vooralsnog niet. En dat plexiglas? De twee dames moeten lachen. Noemie’s lach is dan wel niet te zien door het mondkapje; de twinkeling in haar ogen bevestigt die wel. Sofie: “Dat plexiglas was er al. Waarschijnlijk om enigszins bij een open raam geluidshinder te voorkomen.” Blijft het beeld toch hangen dat hier twee jonge verstandige mensen laten zien hoe het dezer dagen moet.

Het is slechts een klein verhaal in een hele grote geschiedenis. Maar wat vooral beklijft: wat is een leven zonder vriendschap? 



Lees ook