Hans Moleman
TIM-verslaggever 29 december 2018

Swingen met je kerkjas aan

Maastricht kent tal van hergebruikte kerken die een nieuw leven hebben gekregen als boekhandel, onderzoekslab, onderwijsgebouw, sportschool of feestzaal. Een wedergeboorte als godshuis is zeldzaam. Het gebeurde in Wittevrouwenveld, schuin tegenover het MVV-stadion.

Daar, aan het Aartshertogenplein, staat de voormalige katholieke Sint-Guliëlmuskerk, die na jaren van leegstand in de zomer van 2018 is heropend door de Lighthouse Christengemeente. Dat is een evangelische kerk met wortels in Indonesie, die voor de verhuizing naar Wittevrouwenveld een onderkomen had in Gronsveld.

Lighthouse heeft net de grote kerstviering achter de rug, die al op de zaterdag voor Kerst werd gehouden. Het was volle bak, en de viering verliep in de losse, gemoedelijke sfeer die kenmerkend is voor dit soort geloofsgemeenschappen. ‘Meezingen tot je hees bent en swingen met een dikke jas aan’, zoals Lighthouse-voorganger Asien Kurniadi en zijn kerksecretaris Paul Brandt het op de feestdagenposter van Lighthouse Maastricht noemen.

Voor wie niet zo bekend is met evangelische kerken -in de VS ook wel happy clappy-kerken genoemd: anders dan bij katholieke en protestantse kerken heeft een dienst er geen vaste vorm of liturgie. ‘Het staat iedereeen vrij de Heer aan te roepen en Hem op eigen wijze te loven’, zoals Lighthouse het zelf zegt.

Gebedsgroep van Indonesische studenten

De Lighthouse-kerk in Maastricht is een filiaal van de gelijknamige kerk in de Oranienstrasse in Aken, waar pastor Kurniadi ook voorganger is. De Akense kerk komt voort uit een gebedsgroep die in de jaren tachtig van de vorige eeuw was begonnen door Indonesische studenten.

Kurniadi was lid van die gebedsgroep, en hij vond er een missie om in Aken een geloofsgemeenschap op te zetten -niet louter voor Indonesiers maar voor iedereen. Samen met zijn vrouw Juliana leidt hij nu al meer dan twintig jaar Lighthouse (‘Vuurtoren’) en is hij ook actief in het Europese Christian Men’s Network en GROWEB, een aan de vrije Pinkstergemeenten gelieerd evangelisatieproject vlak over de Limburgse grens in Noord-Rijn Westfalen.

‘Licht voor alle volkeren-Een thuis voor alle volkeren’, is het motto van Lighthouse. ‘Wij zijn neergestreken in Maastricht waar we ons welkom voelen. We kijken ernaar uit u hier in onze gemeente te mogen begroeten. Onze gemeenschap is multicultureel samengesteld.’

De nieuwe kerk heeft elke zondag om 10 uur ‘een viering met inspirerende woorden’, en elke eerste zondag van de maand om 16 uur een samenkomst ‘met lofprijs, kinderkerk en daarna gezamenlijke maaltijd met samen gezellig napraten’.

Migranten dempen ontkerkelijking

De verhuizing van de Lighthouse-kerk van Gronsveld naar Maastricht was nodig omdat de aanhang groeiende is. Het zijn juist deze evangelische kerken, waar relatief veel migranten uit Azie en Afrika komen, die nog voor groei zorgen, zo meldde het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) onlangs.

Nederland ontkerkelijkt verder in een hoog tempo, aldus het SCP-rapport. Hoewel de Nederlandse bevolking tussen 1970 en 2010 met 28 procent groeide, nam het aantal Nederlanders dat stond ingeschreven bij een kerkgenootschap met een derde af. In 2002 beschouwde 43 procent zich als lid van een religieuze gemeenschap, in 2016 was dat nog maar 31 procent.

Vooral katholieke kerken kampen met een snel teruglopende populariteit. Jongeren binnen de protestantse kerken zijn gemotiveerder in het zoeken naar houvast in het geloof.

Het SCP stelt vast dat Nederland circa een miljoen christelijke migranten telt die een steeds belangrijkere geloofsgroep vormen. Hun migrantenkerken -vaak evangelische kerken zoals Lighthouse in Maastricht- spelen ook een belangrijke rol bij de integratie, zoals bij taallessen en ondersteuning bij sollicitaties.

Hulpkerk in wederopbouwstijl

De Sint-Guliëlmuskerk werd in 1958 gebouwd als hulpkerk van de Onze-Lieve-Vrouwe van Lourdesparochie, in een deel van Maastricht dat arm was en pastorale zorg behoefde. De kerk werd op 15 januari 2015 aan de katholieke eredienst onttrokken vanwege het teruglopende aantal gelovigen.

Het gebouw, in typische na-oorlogse wederopbouwstijl -sober, vierkant en van baksteen- heeft een hoofdingang met een natuurstenen reliëf van Dries Engelen. Het stelt het Limburgse volk voor dat bisschop Lemmens een kerk aanbiedt, die hij vervolgens schenkt aan zijn naamgenoot, de Heilige Wilhelmus (Guliëlmus). Andere hardstenen gevelbeelden, van de hand van Jean Sondeijker, stellen Christus en bisschop Lemmens voor. De glas-in-loodramen met gele kruisen zijn gemaakt door Willy Gorissen.



Lees ook