Stephan Van Appeven
TIM-verslaggever 13 mei 2019

Studenten gunnen Pottenberg weer een ontmoetingsplek

Studenten afkomstig van buiten de stad kampen vaak met de vooroordelen alleen maar te feesten en vooral niet begaan te zijn met het gebied waarin ze leven. Aan die omschrijving voldoen Debbie Markusse (27) en Rachita Munshi (23) in ieder geval niet. Gewapend met hun harde G, ze komen immers van boven de rivieren, proberen zij Pottenberg een oppepper te geven.

 

De één is bezig aan haar master Forensica, Criminologie en Rechtspleging en de ander houdt zich bezig met de studie Health Education and Promotion, ook een master. Beide dames vertrekken komende zomer weer uit de stad. Maar ondanks hun korte verblijf willen zij toch wat voor Maastricht gedaan hebben, voor Pottenberg, de wijk waarin ze wonen om precies te zijn. Ze zijn in deze typische Maastrichtse volkswijk gestationeerd door Match, een organisatie die samenwerkt met de gemeente en de woningcorporaties in de stad. Het idee is hierbij op diverse plekken in de stad studenten onder te brengen, hen te ontlasten van hun huur en in ruil daarvoor doen de studenten naast hun opleiding iets voor de buurt. Debbie: “Ik kende Maastricht nog niet. Ik wilde in eerste instantie vrijwilligerswerk doen om mensen te ontmoeten buiten mijn opleiding. Toen kwam ik Match online tegen. Enorm gaaf dat je in een community terechtkomt, terwijl je meteen ook iets kunt doen voor de mensen in de buurt. Bovendien leer je zo ook echt de stad kennen. Niet alleen op een oppervlakkige manier, alleen in je bubbel in de binnenstad. We zijn echt in de wijk met mensen in contact.”

Contact met de buurt

Het is natuurlijk een bijzondere gewaarwording. Twee studentes van boven in Holland, die zich hard maken voor de Maastrichtenaar. “Het eerste contact met de buurt was dan ook lastig. Mensen zijn hier heel erg op zichzelf. Onze eerste indruk was dan ook dat ze geen behoefte hadden aan mensen zoals wij. Maar dat veranderde gaandeweg. We mengden ons wat meer onder de bewoners en aten bijvoorbeeld mee bij de Buurtbrök. We verstonden er niets van wat ze allemaal vertelden. Ze bleven stoïcijns in het Maastrichts praten. Op een gegeven moment ging de buurt ons herkennen op straat. We hadden ons plekje op dat moment veroverd. Ze waarderen ons”, vat Debbie samen.

Ontmoetingsplek

En wat is het dan dat Debbie en Rachita voor Pottenberg willen doen? Ze gingen op onderzoek uit naar waar de behoeftes liggen. Debbie: “Op straat gaven mensen aan echt een centrale plek te missen waar men elkaar kan ontmoeten. Het huidige winkelcentrum is niet meer zo levendig als vroeger. De kerk heeft nu een andere invulling en het Terra Cottaplein, dat vroeger betegeld was en waar veel georganiseerd werd, is nu een beetje verloederd.” En laat dat Terra Cottaplein nou net het punt zijn waar Debbie en Rachita boven wonen. De twee dames waren er dan ook snel uit dat dit plein weer een ontmoetingsfunctie zou moeten krijgen. Ze willen er bankjes, picknicktafels en bloembakken neerzetten. Ook hebben ze een natuurspeeltuin voor de jeugd in gedachten met boomstammen en klimtoestellen. In een tweede fase willen ze er een jeu de boules-baan plaatsen. Maar daar moet natuurlijk wel geld voor zijn. Daarom dat de dames participeerden bij ideeënwedstrijd Stadsgoud van het Elisabeth Strouven Fonds. Het idee van de dames werd gehonoreerd met een bedrag van 3.500 euro, waarmee de eerste stappen nu kunnen worden gezet. Rachita: “De buurt was blij voor ons. Nu is het zaak om door te pakken. Daarin zijn we afhankelijk van de gemeente. Zij staat er voor open, maar we hebben nog geen harde toestemming om alles in gang te zetten. Het is wachten op feedback nu.”

Vervolg

Komende zomer vertrekken Debbie en Rachita allebei weer naar een volgende bestemming. Dat wil niet zeggen dat hun plannen dan ook de prullenbak in gaan. Het is de bedoeling dat hun opvolgers in de Match-woning in Pottenberg het stokje dan overnemen. “We hopen dat vóór dat we verhuizen al iets op het veld staat. Onze opvolgers doen dan de rest.” De dames zullen dan voor altijd met een warm gevoel aan Pottenberg terugdenken. “We weten dat we er niet helemaal passen, maar hebben toch een beetje een zwak voor de mensen hier gekregen. We zijn toch een beetje van de wijk gaan houden en dragen haar voor altijd in ons hart”, lacht Rachita.



Lees ook