Hans Moleman
TIM-verslaggever 11 april 2020

Pottenberg hawt pin

Pasen in Pottenberg. Hoe vergaat het dagelijks leven aan het begin van de vierde week in coronatijd? “Je past je aan. Het is gelukkig mooi weer, ik kan op het balkon zitten”.

Vrijdagmiddag in het verre westen van Maastricht: aan de Via Regia, iets voorbij restaurant GrensStubbe, staan drie Belgische agenten het schaarse grensverkeer te controleren.

Nee, goedkoop je tank vullen bij de Lukoil mag nu even niet, maakt een van de dienders duidelijk aan enkele Maastrichtenaren die bij de pomp parkeren. “U bent nu net in Belgie, helaas”.

Loom

Om de hoek bij de Via Regia baadt de wijk Pottenberg in een warme voorjaarszon. De Silexstraat, Kobaltstraat, Opalinestraat, Glazuurstraat, Keramieksingel: overal heerst rust. Een vader en zoon laden oude spullen uit de schuur op een aanhangwagen, een vrouw laat haar hondjes uit, een jongen loopt met de voetbal in de hand terug naar huis.

Het lijkt wel een lome vakantiedag in augustus.

Een opblaasbadje fleurt het grasveld op voor een flat, parasols op balkons houden de zon weg. Een vader in korte broek, de bast bloot, houdt zijn dochtertje tussen de bloesem in de gaten -ze is dapper in een boom geklommen. De Armeens Apostolische kerk midden op het Potterieplein is dicht, basisschool El Habib iets verderop ook.

Gezelllig

Alleen op het Cruyff-trapveldje naast El Habib is wat volk te vinden. Een paar jongens schieten van afstand scherp op doel. Op een bankje naast het veld zitten vier tienermeisjes en een jongen gezellig dicht bij elkaar. Corona? Het raakt hen niet, denken ze.

Vanaf een balkon aan de Terra Cottalaan, waar ze voluit van de late middagzon geniet, vertelt een Pottenbergse hoe het leven haar in deze coronatijd vergaat. “Je past je aan. Alles gaat langzaam nu. Het werk ligt stil, ik ga elke dag even boodschappen doen bij de Plus in Belfort. Het duurt wel lang allemaal, maar het is niet anders. Het is gelukkig mooi weer, ik kan op het balkon zitten.”

Geluk

We hebben eigenlijk nog geluk, zegt een straat verderop een Pottenberger die al met pensioen is. Het lome ritme van de laatste weken bevalt hem prima. Kijk hoe het over de grens gaat. “In Belgie mag je nu veel minder. Hier kun je in ieder geval nog naar de bouwmarkt”.

Bij de friture van Pottenberg, naast de Be Fit en wijkcentrum Buurtbrok, hangt de bekende Haw Pin-poster op het raam. Volhouden, dat doet de snackbar zeker. Aan het eind van de middag van Goede Vrijdag melden zich alweer de eerste klanten voor de avondhap. De geur van verse friet waait over de stoep. Iedereen houdt netjes afstand.

Bierfles

Een uitzondering: ‘n man met een bijna lege halveliterfles bier in de hand. Hij schuifelt onrustig en in zichzelf mompelend rond voor de ingang van de snackbar, en gaat herhaaldelijk vlak bij een van de klanten staan.

We kennen hem, maakt een van de medewerkers van de friture vanachter het plexiglas duidelijk. Trek je er maar niets van aan, hij is niet helemaal in orde.

De man-in-de-war zelf heeft ‘n eigen kijk op corona en het nut van afstand houden. “Waarom zou ik? Ik ga toch kapot”. En dan drentelt hij verder, de uitgestorven Terra Cottalaan in.



Lees ook