Kijk mij nou. Ik zit in een film

Rizwan Sajid

over Limmel

Bollywooddanser in Maastricht

Rizwan Sajid, 36, vluchtte ruim een jaar geleden te voet uit Pakistan naar Nederland. De eerste maanden van zijn verblijf bracht hij door in het asielzoekerscentrum (azc) in Gilze en Rijen: ‘een bos met koeien’, zoals hij zijn vorige verblijfplaats met een knipoog omschrijft. 2 maanden geleden werd hij overgeplaatst naar Maastricht. Hier geniet hij van de prachtige uitzichten, het stadse leven, de gebouwen en de ruimdenkendheid van de Maastrichtenaren. Hij voelt zich hier thuis. Alhoewel Amsterdam ook lonkt…

Ruimdenkende stad Maastricht

Rizwan is homo. Iets wat in zijn land niet getolereerd wordt. In Pakistan kunnen lesbiennes, homo’s, bi’s en transgenders levenslang de gevangenis in worden gegooid. Hij legde een barre tocht af, te voet, om uiteindelijk hier neer te strijken. Nu wacht hij op een verblijfstatus in het azc in Limmel. “Ik heb veel plekken gezien en ik kan met recht zeggen dat Maastricht een fijne stad is. Als ik vrienden uit Echt spreek, zeg ik regelmatig toch wel trots: ‘Jij woont in een dorp, ik in een stad’. En toch is het hier vredig. De mensen zijn hier ruimdenkend. Niemand kijkt je raar aan als ze weten dat je op mannen valt. Iedereen is aardig tegen je. Oké, op een iemand na dan. Toen ik een keertje uit was in een homobar in Maastricht, liep er buiten een jongen voorbij die zijn middelvinger naar me opstak.” Rizwan haalt zijn schouders op. “Och ja, als het dat maar is.”

Love it

Toen ik hoorde dat ik overgeplaatst werd, had ik totaal geen beeld van waar ik terecht zou komen. Ik dacht dat ik in een ander bos zou komen. Het tegendeel bleek waar. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik in een film terecht ben gekomen: de uitzichten, de mensen. En de gebouwen: I love it.”

Rizwan Sajid (Fotograaf: Pieter Nijsten)
Rizwan Sajid (Fotograaf: Pieter Nijsten)

In een film

Ja, die gebouwen maakten indruk op Rizwan. Vooral de vele kerken die Maastricht rijk is. Het was hier in onze stad dat de Pakistaan voor de tweede keer in zijn leven een kerk zag. “Een van mijn eerste avonden in Maastricht liep ik met een paar vrienden over de brug. De zon ging net onder, boten voeren voorbij en opeens hoorden we de klokken luiden. We bleven stilstaan om te luisteren. Ik zei tegen mijn vrienden dat ik graag naar de kerk wilde gaan. Omdat ik moslim ben, had ik gedacht dat er wel iemand me zou komen vragen wat ik er kwam doen. Voorzichtig sprak ik een jongen in een witte jurk aan: ‘Excuse me brother, mag ik binnengaan?’ En hij antwoordde: ‘Natuurlijk mag dat.’In de kerk was een koor aan het zingen. Er hing een prachtig kruis. En er waren rijen met banken. We zijn gaan zitten. En ik zei tegen mijn vrienden: ‘Kijk mij nou. Ik zit in een film.’ Het gevoel dat ik daarvan kreeg: wauw! Wat een geluk.”

 “Ik heb veel plekken gezien en ik kan met recht zeggen dat Maastricht een fijne stad is”

Rizwan Sajid (Fotograaf: Pieter Nijsten)

Een Bollywooddanspassie

Datzelfde gelukkige gevoel krijgt hij van dansen: Bollywooddansen om meer specifiek te zijn. “Dat is mijn passie. Ik danste al in Pakistan en nu, als ik uitga, dans ik ook regelmatig. In mijn kringetje kennen ze me inmiddels ook wel. Ik zal niet zeggen dat ik goed ben, dat doe je niet, maar het dansen is wel iets waar ik graag in wil verdergaan. Hier in Maastricht is dat lastig. Ik heb geen geld en geen netwerk. En als ik er echt werk van wil maken, heb ik die 2 dingen wel nodig. Zodra meer duidelijk is over mijn status, kan ik ook verder bouwen aan mijn danstoekomst. Mijn slagingskans in Amsterdam is dan waarschijnlijk wel hoger dan hier in Maastricht. Daar wordt ook lesgegeven en zijn zelfs Bollywooddansscholen.”
“Maastricht: I love it”