Kennis is macht, maar kennissen zijn machtiger.

Martia Tersteeg

over lunchen met Nederlandse netwerkingrediënten

Lunchen met asielzoekers in Tapijntuin

Iedere maand komt een gemêleerd gezelschap samen in het proeflokaal van de Tapijntuin voor een lunch. Drie bewoners van het asielzoekerscentrum bereiden samen een maaltijd voor vijf inwoners van Maastricht. Het doel? De asielzoekers op weg helpen in onze samenleving. Hoe? Door Nederlands te praten. En door ze een netwerk te bieden. Martia Tersteeg, initiatiefnemer en voorzitter van de Tapijntuin vertelt met veel enthousiasme en smaak over dit bijzondere initiatief.

We moeten helpen
Op de tafel staat een schaal met rozemarijnwafels. Vers gebakken. Een kruidige damp stijgt op uit het theekopje dat voor haar op tafel staat. Martia’s ogen twinkelen als ze haar verhaal begint te vertellen. Af en toe verschijnt er een ernstige blik in haar ogen. Want het mag duidelijk zijn dat zij alle hulp kunnen gebruiken. “Er is veel ellende. We moeten helpen”, knikt ze. En dat is precies wat ze deed.

Wafelsucces
Het begon allemaal met een creatieve middag voor 25 kinderen uit het asielzoekerscentrum. Martia: “Stichting Tapijntuin wilde iets leuks organiseren voor de kinderen in het centrum. Dus zijn we met onze bus naar hen toe gegaan. We hebben samen kruidenwafels gebakken en hebben de kinderen meer verteld over de kruiden in onze tuin. Dat was een succes. En ook voor ons als vrijwilligers een mooie ervaring. Dat merkten we vooral aan de reacties van de moeders die na afloop van de middag kwamen kijken en proeven. Dus daar moesten we iets mee.” 

Collage DLA

Ontmoeting als ingrediënt
Martia sloeg aan het denken. Ze wilde vooral een antwoord geven op de vragen van de asielzoekers: ‘waar begin ik als ik hier mag blijven en wat ga ik dan doen?’ Dat betekende dat de taal dan geen barrière meer mocht zijn. En dat ze bij mensen konden aankloppen voor hulp; dat ze een netwerk hadden om op terug te vallen. “En zo ontstond het idee voor een lunch. Een gezellig samenzijn, waar zo veel mogelijk Nederlands gesproken moest worden. En waar ontmoeting en netwerken de belangrijkste ingrediënten zijn.”

Gezocht: muziekleraar en metselaar
En met succes. Martia: “Inmiddels hebben we zes lunches achter de rug. En het was fantastisch. Natuurlijk gaat het de ene keer beter dan de andere, maar ik kan zeggen dat we in onze opzet zijn geslaagd. Er was niemand die niks vertelde en twee Maastrichtse vrouwen zijn nu buddy van twee asielzoekers. Ze spreken regelmatig af en gaan dan iets doen om deze mensen kennis te laten maken met de stad. Een vrouwtje uit het asielzoekerscentrum gaat vanaf september kookles geven hier in het proeflokaal. En een apotheker kan gaan uithelpen bij een apotheker hier in de stad. Ik zoek nu nog een muziekleraar die af en toe les wil geven in het centrum. En een leraar ICT. Oh en een metselaar die iemand onder zijn hoede wil nemen.”

martia-tersteeg-300x300

Werken aan een toekomst
Wethouder Gerdo van Grootheest was een van de gasten. Betrokken, ontroerend en gastvrij, zo vat hij zijn lunchbeleving samen. “We hebben heerlijk gegeten”, klinkt het. En vooral de ‘optimistische instelling van de koks (de vluchtelingen uit het asielzoekerscentrum), maakte veel indruk op hem. “Deze mensen hebben vreselijke dingen meegemaakt. Ze willen echt het verleden achter zich laten en aan een nieuwe toekomst werken. Wat het extra verdrietig maakt, is dat er nog steeds familieleden in Syrië zijn.”

Taal als barrière
Ook fotograaf Alf Mertens woonde een van de lunches bij. Hij is erg te spreken over dit bijzondere initiatief, ondanks dat de taal toch af en toe een barrière was. “Dit soort dingen brengt mensen dichterbij elkaar. Het was alleen niet altijd even makkelijk om met elkaar te praten. Als je de wereld ingaat, moet je kunnen communiceren vind ik. Die instelling hadden de dames uit het AZC ook: zij waren communicatief behoorlijk actief. Meer misschien nog dan de mannen. Dat viel me wel op. Uit de verhalen die verteld werden, kon ik ook opmaken dat de mannen het ook wel sneller goed vinden. Een van de dames vertelde me ook dat ze van huis uit had meegekregen ‘leer je talen’. In Irak had ze dus ook al Engels geleerd. Ze probeert de mannen in het AZC ook te motiveren aan de slag te gaan met de talen.” Het eten smaakte hem goed. “Ik ken de keuken. De ingrediënten die ze gebruikten, gebruik ik zelf ook regelmatig als ik kook.”

Hoop op beter
Lunchgast Sigrid de Bruijn vertelt: “elkaar willen leren kennen, is essentieel voor wederzijds begrip en acceptatie. Juist door met elkaar in gesprek te gaan kun je je veel beter inleven in de omstandigheden waarmee asielzoekers te maken hebben.” Vooral het verdriet van een van de vrouwelijke koks die haar man en een van haar kinderen heeft moeten achterlaten, maakte veel indruk: “de noodgedwongen breuk, de angst en het verdriet daarover zijn schrijnend. Bijzonder hoe er dan wel de hoop en de wil zijn om hier een nieuw leven op te bouwen. Ook al is dat niet makkelijk.”

Kennis is macht
Martia is vooral blij met het feit dat ze mensen een doel kan geven. “Ze hebben weer iets om naar uit te kijken. En het kost ons geen moeite. Wij kennen vaak weer andere mensen die iets voor hen kunnen betekenen. Kennis is macht, maar kennissen zijn machtiger. Dat is gewoon zo”, aldus Martia.

Meer informatie
Meer weten over De Tapijntuin of de lunch? Neem contact op met martiatersteeg@gmail.com of neem een kijkje op www.tapijntuin.nl

meer over Jekerkwartier