Dankzij het Grensmaasproject hebben we sinds 1997 geen overstromingen meer

Marie-Claire Gulikers

over haar buurt Borgharen

Een hecht dorp met een rijk verenigingsleven

Aan de rand van Borgharen woont het echtpaar Gulikers-van Sintfiet. Zij wonen in de voormalige graanmolen die vroeger eigendom was van kasteel Borgharen.

Marie-Claire Gulikers (68) woont al vanaf haar tweede in dit monumentale pand. “Mijn vader is jong gestorven, mijn broers gingen studeren en ik bleef achter met mijn moeder. Toen ik trouwde, trok mijn man hier ook in.”

Borgharen, Maastricht 2015

“Dankzij het Grensmaasproject hebben we sinds 1997 geen overstromingen meer”

Het koppel woont graag in Borgharen ondanks de jarenlange wateroverlast van de Maas. “De jaren ’93 en ’95 waren het ergst. In ’93 was het zelfs twee keer raak.” Marie-Claire was het ook wel gewend. “Mijn vader zette vroeger al altijd alle meubels boven als het water begon te stijgen. Ik herinner me momenten dat het water beneden soms wel een halve meter hoog stond. Iedereen hier in Haren hielp elkaar, ook met het schoonmaken. Dankzij het Grensmaasproject hebben we sinds 1997 geen overstromingen meer. Je kunt nu zelfs heerlijk wandelen in het mooie natuurgebied tussen Haren en Itteren.”

Borgharen heeft zijn dorpskarakter behouden ondanks dat het al sinds 1970 bij Maastricht hoort. “Het is een hecht dorp met een rijk verenigingsleven. Iedereen kent elkaar en je woont hier in alle vrijheid toch dichtbij de stad. Jammer dat er niet wat meer winkels zijn. Gelukkig is de winkel die we hebben, goud waard”. Ook hoopt Marie-Claire van harte dat de school voor Borgharen behouden blijft.

Tekst: Hanny Sleeuwenhoek

Meer over Borgharen