Katja van Kerkom en Elly van Zon

over de Hoeskamer

Huiselijke gezelligheid in een bruisend gemeenschapshuis

In het Trefcentrum in Wittevrouwenveld bruist het van de activiteiten. Je kunt het zo gek niet bedenken, van yoga tot rolstoeldansen. En dankzij het project de ‘Hoeskamer’ kunnen mensen hier elkaar ook simpelweg ontmoeten of gewoon gezellig samen leuke dingen doen. Iedere  woensdag- en donderdagmiddag opent de ‘Hoeskamer’ haar deuren. Horrie Leclaire, beheerder van het Trefcentrum, Mik Hamers, voorzitter van Stichting Trefcentrum Wittevrouwenveld en Katja van Kerkom en Elly van Zon van Mondriaan, over de meerwaarde van de Hoeskamer en de huisvesting ervan in het Trefcentrum.

Huiselijk

Donderdagmiddag in het Trefcentrum. Uit het zaaltje van de Hoeskamer klinkt muziek. Op een klein kookpitje staat een ketel soep te koken. Aan tafel zit een groepje dames. 2 ervan zijn aan het kaarten. 3 anderen buigen zich over een breipatroon. Een man zit de krant te lezen. Het oogt, inderdaad ja, huiselijk. En laat dat nou ook het doel zijn: zorgen voor een plek, centraal in de buurt, waar mensen elkaar kunnen ontmoeten.

Zonnepanelen

De Hoeskamer is een gezamenlijk project van Envida, Levanto, Mondriaan, Trajekt, Buurtnetwerk Wittevrouwenveld, Stichting Trefcentrum Wittevrouwenveld en Radar. Hoe het idee ontstaan is? Mik: “Buurtnetwerk regelde via een subsidie zonnepanelen op het dak van het Trefcentrum. In ruil stelt het Trefcentrum 2 jaar lang gratis een ruimte beschikbaar aan Buurtnetwerk. Buurtnetwerk deed vervolgens navraag in zijn netwerk en in de buurt: wat ontbreekt er nog in Wittevrouwenveld? Waaraan is nog behoefte? Dat was een ontmoetingsplek. En zo is het idee van de Hoeskamer ontstaan.”

Een drempel

Het meedoen gaat echter niet vanzelf. Katja: “Het is toch een drempel die mensen over moeten. Het is aan ons en vrijwilligers/buurtbewoners samen om mensen daarbij te helpen. Letterlijk en figuurlijk. Het is soms gewoon makkelijker als iemand met je meegaat. De ene keer is het dus drukker dan de andere. We merken vooral dat er tijdens activiteiten meer animo is.” Elly knikt: “Op donderdag komt er wel al een vaste groep. Je merkt ook dat mensen vaker komen als de stap over die drempel eenmaal gezet is en de gezichten vertrouwder raken. Daarom neem ik vaker vanuit onze dagbesteding een paar mensen onder de arm mee. De deur staat echt open voor iedereen.”

Elly van Zon (links) en Katja van Kerkom (rechts), fotograaf: Irene Janssen
Elly van Zon (links) en Katja van Kerkom (rechts), fotograaf: Irene Janssen

Activiteiten

Dat het goed vertoeven is in de Hoeskamer getuigen de reacties van de bezoekers. Annie komt er vooral graag kienen. “En voor de thee en de babbel. Het is fijn om naar een gezellige plek te gaan als je geen afspraken hebt. Plus fijn dat mijn vertrouwde  begeleiding vanuit het Dagactiviteitencentrum aan de Frankenstraat er ook is.” Mieke komt meer voor het actieve aanbod: “De Hoeskamer had een yogaproefles georganiseerd, daarom ben ik hierheen gekomen. Nu doe ik iedere donderdag mee aan de taichi-les in het Trefcentrum.” Ook Janne komt voor de activiteiten: “Bloemstukjes maken en de Sinterklaasviering vond ik leuk. Samen iets doen, vind ik belangrijk. En dat ik kan kletsen. Maar het mag wel wat drukker zijn en de frisdrank vind ik te duur.” Ook Bert komt voor het sociale aspect: “Het contact met mensen neemt een leegte weg”, knikt hij. Dat geldt ook voor Dirk: “Nu heb ik een reden om niet thuis te blijven en te piekeren. Jammer dat er vrijdagmiddag niets te doen is.”

“Wil dit project slagen, dan moeten we onderzoeken wat mensen helpt om de drempel te overwinnen”

Elly van Zon (rechts) en Katja van Kerkom (links), fotograaf: Irene Janssen
Elly van Zon (rechts) en Katja van Kerkom (links), fotograaf: Irene Janssen

Signalen

Elly: “Veel mensen weten niet wat er te doen is in hun buurt. Het Buurtnetwerk heeft voor het Wittevrouwenveld een mooi geel boekje gemaakt. Dat geef ik mensen mee. Kortom: het is goed dat er een ontmoetingsruimte is in Wittevrouwenveld, maar er is nog werk aan de winkel.” “Alle signalen die we krijgen nemen we serieus. Dingen die we zelf merken, verzamelen we en brengen we in kaart. De drankprijzen, de ruimte an sich, de drempel en de reis hierheen: daar gaan we de komende tijd flink mee aan de slag. Natuurlijk in overleg met alle betrokkenen”, besluit Katja.

“Tafels klaarzetten, administratie bijhouden, gesprekken voeren met nieuwe huurders: ik ben de manus-van-alles hier”

Warm hart

Stichting Trefcentrum Wittevrouwenveld draagt het Hoeskamerproject een warm hart toe, maar bekijkt het wel zakelijk. Mik: “Een gemeenschapshuis heeft als functie verbinden en ontmoeten. Ik rol dit project dan ook graag verder uit met andere gemeenschapshuizen zodat we ervaringen kunnen uitwisselen. Daarom is het goed dat er meer aandacht voor komt. Maar ik bekijk het ook zakelijk. Wij moeten de eigen broek ophouden. Dit gebouw kost geld en de 6 betaalde krachten die hier rondlopen ook. Dus we organiseren ook commerciële activiteiten zoals koffietafels en nieuwjaarsrecepties. Als er een koffietafel is, dan moet de Hoeskamer die middag verhuizen naar een andere zaal. En de drankprijzen zijn bewust heel laag, maar gratis gaat niet. ”

Een wisselwerking

“Wil dit project slagen, dan moeten we onderzoeken wat mensen helpt om de drempel te overwinnen”, vertelt Katja. “We moeten zorgen voor een stevige wisselwerking tussen de Hoeskamer en andere initiatieven die er al in de buurt plaatsvinden. Dat lukt al vrij aardig.  Denk aan het brede activiteitenaanbod in het Trefcentrum zelf, waar Annie van der Put op maandag en woensdag als vrijwilliger al veel buurtbewoners naar binnen wist te halen voor activiteiten, koffie-inloop of de tabletservice. Of via Marcel Tonnaer van het Buurtnetwerk die op enthousiaste wijze mensen bij Eten met Manus op de vrijdagavond hun plek laat vinden. En op een steenworp afstand van het Trefcentrum ligt natuurlijk het Werkhuis, de Kunstketel en buurthuis Vrouweveld.”

Elly knikt: “Via deze initiatieven komen mensen dan weer in aanraking met ons aanbod. Bijvoorbeeld iemand die een yogaproefles volgt en dan blijft terugkomen. Of iemand die zijn buurvrouw ook meeneemt naar het kienen. Of de buurtopbouwwerker die mensen hierheen verwijst.”

Meedoen

Niet alleen ontmoeten is belangrijk, ook het verbinden.  Elly: “Zoals gezegd kan iedereen aanschuiven in de Hoeskamer. Laatst ging een cliënte mee. Ze ging stilletjes aan tafel zitten en werd door een van de bezoekers op haar gemak gesteld. Ik heb met verwondering zitten luisteren naar hoe die man open zijn verhaal vertelde tegen haar. En hoe zijn verhaal haar raakte. Daar gaat het om. Dat je weer meedoet al is het de eerste keer maar alleen door mee aan tafel te zitten.

Horrie Leclaire (links), fotograaf: Aron Nijs
Horrie Leclaire (links), fotograaf: Aron Nijs

Manus-van-alles

Beheerder Horrie of zijn collega’s zorgen dat alles klaarstaat als de Hoeskamer de deuren opent. Horrie heeft het druk. Hij rent door het hele gebouw om ervoor te zorgen dat iedereen er kan doen wat hij of zij wil. “Tafels klaarzetten, administratie bijhouden, gesprekken voeren met nieuwe huurders: ik ben de manus-van-alles hier”, knipoogt hij. Hij heeft lol in zijn werk. En ja, hij kent het Hoeskamerproject. “Ze hebben het leuk ingericht”, knikt hij. “En ze zitten in een fijne zaal. Als je de deuren dicht doet, hoor je buiten niks. De ruimtes zijn enorm goed geïsoleerd.”