Ik ga hier nooit meer weg

Juliette Lamkin-Hoofs

over Limmel

Terug in het ouderlijk huis

Aan de rand van Limmel, vlakbij de brandweerkazerne, woont Juliette Lamkin-Hoofs (76) samen met haar zoon. Als baby verhuisde zij met haar ouders vanuit de binnenstad naar deze plek. “Toch heb ik hier niet altijd gewoond, hoor!” vertelt Juliette. “Na ons trouwen verhuisden mijn man en ik naar Sint Pieter. Daar hebben we 10 jaar gewoond. Daarna woonden we 10 jaar in Nazareth. En nu dus alweer bijna 38 jaar in Limmel. Ik kon mijn ouderlijk huis kopen. Ja, Limmel is altijd blijven trekken omdat ik hier ben opgegroeid. En nu ga ik hier nooit meer weg!”

Juliette is ‘gruuts’ op ‘Lummel’: “We zeggen elkaar gedag en als er iets is, helpen we elkaar, maar we lopen elkaars deur niet plat.” Of ze zich veilig voelt in de buurt? “Ja”, knikt ze. Op een akkefietje na kan ze zich geen rare situaties herinneren “Een schoonzoon rook een keer een rare lucht in het huis waar mijn moeder woonde. Ik rook het niet. Toen mijn moeder alleen was viel het licht plotseling uit. Bleek dat er op de bovenverdieping iemand wietplantjes teelde en bij haar de stroom aftapte. Nou, dat was me wat!”

Limmel, Maastricht 2015

Ondanks dat de voorzieningen in de buurt afnemen, wil ze graag in Limmel blijven wonen. “Er verdwijnen steeds meer winkels en er is nog maar een café. Gelukkig heb ik mijn kaartclubje nog. We zijn dan met vier dames en dan wordt er gezellig bijgekletst.”

Tekst: Hanny Sleeuwenhoek

meer over Limmel