Door het oog van de inbreker

Jos Vandebeek

over Wyckerpoort

Door het oog van de inbreker

Geboren en getogen Maastrichtenaar Jos Vandebeek (60) doet er alles aan om de veiligheid in zijn buurt te vergroten. “Je buren kennen is goed voor de veiligheid en veiligheid is het begin van alles”, zegt hij.

Inbraak Preventie Team
Sinds enige tijd werkt Jos door ziekte nog halve dagen. Zijn hele loopbaan heeft hij zich ingezet voor de veiligheid van de Maastrichtenaar. Bij de politie én bij de brandweer. Ook op vrijwillige basis probeert hij nog zoveel mogelijk voor elkaar te boksen. Dat veiligheid nog steeds onveranderlijk veel aandacht vraagt, blijkt uit Jos zijn volle agenda. Terwijl hij door zijn digitale agenda scrolt, vertelt hij: “Ik ben als vrijwilliger werkzaam bij het Inbraak Preventie Team in Wyckerpoort. Regelmatig maken we samen met wijkagenten en buurtbewoners onaangekondigd een ronde door verschillende wijken. We kloppen aan bij bekenden van de politie. Zo voelen ze de hoge sociale controle. We zoeken ook naar aspecten die de buurt onveilig maken. En mogelijkheden voor inbrekers om huizen binnen te dringen en buit te halen.”

Het verbaast Jos tijdens zo’n ronde door de wijk, dat het inbrekers vaak niet heel moeilijk wordt gemaakt. Hij legt uit: “Met name de buurten waar veel studenten wonen zijn vanaf vrijdag, als de studenten voor het weekend naar huis zijn, voor inbrekers een waar pretpark. Maar dat geldt niet alleen voor studenten. Voor veel mensen is het nog niet vanzelfsprekend ramen en deuren te sluiten wanneer ze het huis onbewoond achterlaten. Maar ja, ook minder voorspelbare dingen kom je tegen. Zoals Kliko vuilnisbakken die onder een carport bewaard worden. Dat is gewoon een ladder om op de eerste verdieping te komen. Net zoals een schutting met horizontaal getimmerde planken.”

Iedereen kan iets bijdragen
Volgens Jos is veiligheid iets waar we gezamenlijk aan kunnen werken. “Kijk, het is eenvoudig”, zegt Jos, “veiligheid wordt ook bepaald door een bepaalde sociale controle. Die is er eerder als mensen elkaar kennen. Een tijdje geleden kreeg ik nieuwe buren. Ze waren nieuw in het land en spraken nog niet zo goed Nederlands. Samen kwamen we eruit. Ik vind het fijn als ik weet wie er naast me woont, maar het is ook fijn als zij weten wie ik ben. Ze moeten toch ook weten bij wie ze terecht kunnen als er iets is. Als we ons niet veilig voelen, voelen we ons ook niet echt thuis. “

Jos maakt zich soms zorgen om de betrokkenheid van de bewoners. Hij vertelt: “Je hoeft echt niet meteen vrijwilliger of politieman te worden om iets bij te dragen. Mensen kunnen in een buurt om beurten de hond uitlaten, zodat er bijna altijd iemand op straat is. Buurtbewoners kunnen zich ook aansluiten bij een Buurtpreventie WhatsApp groep. Als die er nog niet is kunnen ze er zelf een aanmaken. Zo kun je elkaar op de hoogte houden van ongure types,” vertelt Jos. “Als je een groepje dat je niet vertrouwd tegenkomt, is even blijven staan en ze aankijken genoeg. Dat vinden ze niet fijn. Als ze dan ook nog een telefoon zien, zijn ze helemaal weg.” Natuurlijk staat je eigen veiligheid altijd voorop volgens Jos. Het is dan ook niet verstandig om agressiviteit of ruzie uit te lokken. Hij zegt: “Als er echt iets aan de hand is, moet je natuurlijk de politie bellen.”

Veilig thuis
Jos heeft zich in Maastricht lang niet altijd zo veilig gevoeld als nu. “Vroeger was het hier wel anders. Ik weet nog toen drugs echt opkwam. Toen stonden de junks hier gewoon voor de deur drugs te gebruiken en verhandelen. Gewoon hier op straat. Dan ging ik naar buiten, al bellend en toen waren ze zo weg. Dat hoef ik niet voor de deur. Maar zo is het hier gelukkig niet meer. Het is nu veel beter. Hier in Maastricht voel ik me overal thuis. Het is een stad om trots op te zijn. Mensen die hier niet wonen, willen hierheen verhuizen. Mensen die er wel wonen, stralen dat uit, dat trotse Maastrichtse.”

Tekst: Wieleke Clercx
Fotografie: Isabelle Woudsma