Hier zijn mensen meer gelijk en oordelen ze minder snel over een ander

Jaime Cherem

over zijn buurt Wyck

Een perfecte uitvalsbasis voor als je Europa wilt zien. Dat vindt Jaime Cherem van Maastricht. In iets meer dan een jaar maakte Jaime met zijn gezin al zo’n twintig tripjes, van België tot in IJsland, waar hij het Noorderlicht zag.

Niet dat hij Maastricht niet mooi vindt. Nee, hij houdt van het uitzicht over de Maas vanaf de Sint Servaasbrug. En meer nog van de wisseling van seizoenen, iets wat hij uit zijn geboorteland Mexico niet kent. Maar hij geniet er ook van dat je vanuit Maastricht zo snel en gemakkelijk naar een ander land reist.

Nieuwe ervaringen opdoen was ook de reden voor de komst van Jaime naar Nederland. Een heel bewuste keuze was dat overigens niet: zijn vrouw deed verschillende aanvragen voor een beurs en kreeg er een voor de Universiteit Maastricht. Het gezin Cherem streek neer in Céramique. Een leuke buurt, vindt Jaime. “Onze Nederlandse buren zijn heel lief. Ze hielpen ons meteen met het vertalen van Nederlandse brieven, die wij niet snapten. Wij zagen alleen een bedrag staan, waarvan we vermoedden dat we het moesten betalen. Het bleek om de borg van onze huurwoning te gaan. Gelukkig leerden we dat je hier via internet kunt overboeken. In Mexico moet je voor elke transactie naar de bank.”

“In Mexico City, waar wij vandaan komen, is het altijd druk en heeft iedereen continu haast. Na je werk sta je bovendien eindeloos in de file om thuis te komen”

Zo bleek vrijwel alles hier anders te zijn dan in Mexico. “In Mexico City, waar wij vandaan komen, is het altijd druk en heeft iedereen continu haast. Na je werk sta je bovendien eindeloos in de file om thuis te komen. Als gevolg daarvan gingen we vaak uit eten. In Maastricht zetten we die gewoonte in het begin door. Maar we zijn ermee gestopt, omdat het te veel tijd kostte. Hier zit iedereen op z’n gemak een paar uur aan tafel om te genieten van het eten, dat waren wij totaal niet gewend.

Zo kreeg Jaime ook te maken met een boete omdat hij niet wist hoe hij zijn afval moest scheiden, met een onverwacht hoge wegenbelasting waarvan hij het bestaan niet kende en met onleesbare etiketten in de supermarkt, waardoor hij niet kon zien of bijvoorbeeld het vlees wel koosjer was. Maar daar staat tegenover dat hij hier veel andere vaders ziet bij de zwemles van zijn zoon, dat iedereen Engels spreekt, tot aan de schilder en stukadoor aan toe, en dat zijn zoon hier nooit meer ziek is, omdat de lucht veel minder is vervuild. En misschien wel het fijnste: “Hier zijn mensen meer gelijk en oordelen ze minder snel over een ander.’

meer over Wyck