Isabelle Woudsma

over Thuis in Maastricht

“Al die nieuwe mensen en ervaringen maken het leven nog leuker.”

Als Isabelle Woudsma (20) vier jaar geleden voor het eerst in Maastricht de trein uitstapt, weet ze het meteen: hier, ga ik nooit meer weg. In haar laatste jaar aan de Academie voor Beeldende Kunsten woont ze in Scharn en loopt ze stage bij viaStory. Zo komt ze in contact met Thuis in Maastricht. Ze besluit buurtreporter te worden. Isabelle krijgt op die manier echt de ruimte om te doen wat ze wil: het vastleggen van herinneringen.

Soep
Het is een lange weg voor Isabelle het gevoel van thuiszijn vindt. Ze groeit op in Helmond, waar ze mede dankzij haar gebrek aan het lokale dialect nauwelijks aansluiting vindt bij haar leeftijdsgenoten. “Ik was raar, apart en hoorde nergens bij”, vertelt Isabelle. “Daardoor liet ik steeds minder van mezelf zien. Want als mensen alles aan mij raar vinden, waarom zou ik dan nog wat zeggen?” Hoewel Isabelle nu nog wel eens het idee heeft dat ze soms niet helemaal aansluit bij anderen, vormt het haar wel tot de persoon die ze is. En daar heeft ze geleerd om van te houden. “De afgelopen jaren heb ik veel moeite gedaan om erachter te komen wie ik ben”, legt Isabelle uit. “Ik ben nu eenmaal niet te mengen in de pan met soep. Ik blijf altijd de croutons. En dat is prima. Ik accepteer mezelf nu meer dan ooit.”

Vlieg op de muur
“De reden dat mensen me als anders zien, is dat ze me niet begrijpen”, vertelt Isabelle. Dat probeert ze op te lossen in haar fotografie. “Door de foto’s die ik maak, ben ik beter te doorzien, te begrijpen. Als maker maar vooral ook als persoon. Dat doet niets af aan de persoon die je bent, maar het versterkt jezelf juist. Je laat jouw persoonlijk perspectief op het leven zien. Fotografie is mijn manier van leven.” In haar werk laat Isabelle mensen zien zoals ze écht zijn. Ze instrueert niemand en accepteert de situaties zoals ze zijn. “Ik ben tussen de mensen en overal aanwezig, zonder opgemerkt te worden. Zo zie ik alles, als een vlieg op de muur. Dat is mijn kracht”, vertelt ze.

“Ik accepteer mezelf nu meer dan ooit.”

Open dag AZC Maastricht. Fotografie: Isabelle Woudsma
Niels Rijsemus. Foto genomen bij eerste ontmoeting. Fotografie: Isabelle Woudsma

De ogen voor anderen
Op die manier is Isabelle als buurtreporter in Maastricht de ogen voor anderen. En dat is volgens Isabelle noodzakelijk. “We hebben de behoefte om onze wereld te verbreden. Ook op lokaal niveau. Je wilt geen dingen missen, als je er niet bij kunt zijn of als je niet weet dat het er is. Daarom fotografeer én schrijf ik over de gebeurtenissen en mensen in Maastricht.” Ze leert hierdoor steeds nieuwe plekken kennen en ontmoet steeds nieuwe mensen. “Als buurtreporter leer je alle kanten van de maatschappij kennen. In je eentje hou je het toch bij je ‘eigen’ clubje. Je staat er helemaal niet bij stil dat er ook anderen bestaan. Al die nieuwe mensen en ervaringen maken het leven nog leuker.”

Blijvende indruk
Voor de reeks artikelen die Isabelle schrijft en fotografeert over ambachtelijke en unieke winkeliers maakt ze kennis met vioolbouwer Niels Rijsemus. Het is de eerste persoon die Isabelle ooit interviewt. Het is direct ook het langste interview dat ze tot nu toe kent. Er is direct een klik tussen de twee en Isabelle vindt in Niels haar nieuwe liefde. Dat is niet de enige blijvende indruk die Isabelle aan Thuis in Maastricht overhoudt. In het najaar van 2016 maakt ze een fotoreportage van de open dag van het asielzoekerscentrum. “Die dag zag ik een jongetje. Hij zal een jaar of zes, zeven geweest zijn. Hij zat op de grond en was naar een clown aan het kijken, die de organisatie voor de gelegenheid ingehuurd had”, vertelt Isabelle. “Het jongetje staarde voor zich uit met zo’n blik… Zo’n blik heb ik de meest verpeste volwassenen nog niet zien geven. Het heeft zo veel indruk gemaakt. Een kind zou zo’n blik nooit mogen hebben.”

Voor Isabelle is het duidelijk: de verhalen die ze ziet en hoort moeten verteld en verbeeld worden. Als buurtreporter voor Thuis in Maastricht kan ze alle gewone en minder gewone dingen die ze meemaakt, delen met heel Maastricht.

Tekst: Wieleke Clercx
Fotografie: Bernice Israel