Laurens Bouvrie
TIM-verslaggever 16 mei 2020

Ommegangetje; geen Stadsprocessie, wel kermis bij Larisa

De deken van Maastricht en pastoor van de Sint-Servaasbasiliek John Dautzenberg is er de man niet naar om bij de pakken neer te zitten. Dat ook de traditionele Stadsprocessie door de coronacrisis geen doorgang kan vinden, is voor hem geen reden niets te doen tijdens de dagen rondom de naamdag van de patroonheilige van Maastricht. Dus toog hij vrijdag in een mini-ommegang naar Envida’s locatie Larisa….. Voor de hoofdingang en het grasveld belendend aan het voormalige Klevarie-terrein werd door de aanwezigen uit volle borst het Sint Servaaslied gezongen. Veel dorpser dan dit gezegende moment zal Maastricht nooit meer worden. Toch!?

Joep, de trouwe viervoeter deken John Dautzenberg, ligt vrijdag 15 mei aan de hoofdpoort van de Sint Servaasbasiliek geduldig te wachten. De border collie en de pastoor van de oudste kerk van Nederland zijn zo goed als onafscheidelijk. Toch in ieder geval tot aan het altaar. Aan het eind van het portaal dat naar de ingang van de kerk leidt ligt de pastorij. Joep houdt nauwlettend iedere beweging in de lange gang in de gaten, maar geeft verder geen kik. Tot het moment dat de pastoor, seminarist Austin en twee leden van het Graf van Sint Servaas vanuit het halfdonker richting Keizer Karelplein komen gelopen. Het is tijd om op weg te gaan naar het om de hoek liggende zorgcentrum Larisa te gaan.

Geen stadsprocessie, maar ook geen Servaos-kèrmis dit jaar. De regels rondom de coronacrisis dulden geen uitzonderingen. Zelfs niet voor het heilige der heilige van de stad Maastricht. De naamdag van Sint Servatius, de Armeniër geroemd vanwege de vele wonderen die hij verricht zou hebben, zal dit voorjaar door zijn gelovige achterban slechts in zeer kleine kring worden gevierd. Niks doen in de week van Sint Servatius is voor John Dautzenberg geen optie. Geen duizenden gelovigen en net zo veel liefhebbers van het (religieuze) Maastrichtse culturele en historische erfgoed langs de processie-route. Het alternatief is voor de deken van Maastricht snel duidelijk. Op een kleine tien minuutjes lopen ligt Envida’s zorgcentrum Larisa. Daar wordt die vrijdag op z’n dorps kermis gevierd. Dus geen draaimolens, zeker geen vervaarlijke met duizelingwekkende snelheden attracties zoals normaal op het Vrijthof. Oké, de kroeg op het Klevarie-terrein ontbreekt. Maar er is wel een heus muzikaal kermis-duo. En als je als zanger Ben heet hoe heet dan je muzikale partner. Precies Hur! Op het moment dat deken John Dautzenberg en zijn gevolg, inclusief Joep, bij Larisa arriveert zingt Ben nog een onvervalste Hollandse kraker. Tegenover het zorgcentrum zijn bouwvakkers van aannemer Wijnen druk in de weer met de bouw van woningen. Het levert een beeld op dat beklijft.

Duo Ben & Hur schakelen na het eind van de meezinger moeiteloos over van entertainers naar geluidstechnici. Terwijl de pastoor van Sint Servaas zwaait naar de bewoners van het verzorgingscentrum, maakt het tweetal alles klaar om de geestelijke de gelegenheid te geven woorden van bemoediging en hoop uit te spreken. Wie Dautzenberg een beetje kent weet dat de Kerkradenaar daar zeer bedreven in is. Zonder moeite kan hij het serieuzere kerkelijke woord combineren met een praatje vrolijk van toon. Dat is deze keer niet anders. Het hoogtepunt van deze memorabele processie volgt dan snel. Door de luidsprekers op het Klevarie-terrein schallen de eerste tonen van het aloude Sint Servaaslied. Deze keer wordt de zang niet ingezet door het onvolprezen Cappella Sancti Servatii koor. De pastoor van de Sint Servaasbasiliek, zijn kleine gevolg en enige omstanders brengen het lied zelf. Op de achtergrond geen indrukwekkend beeld van het machtig mooie interieur van de basiliek aan het Vrijthof. Wel betonsilo’s, steigers en bouwvakkers met kleurrijke hesjes en helmen. Ook zij horen luid en duidelijk:

O, Sint Servatius, beschermer van Maastricht,

Bewaar in dit gewest, het heil door U gesticht.

Border collie Joep, ligt tijdens de zang te genieten van het zonnetje. Maastrichtse duizendpoot Tanja Olivers houdt een oogje in het zeil. Zal ook van deze viervoeter ooit een dagboek verschijnen? Zo ja, dan kan het niet anders dat vrijdag 15 mei een prominente plek gaan innemen.

 



Lees ook