Maastrichtenaar Servé Hermans boekt nationaal succes met voorstelling Pinkpop

op 25 april 2017 door Jenneke van Genechten TIM-verslaggever

De vergadering bij De Limburger begin 2015 moest eigenlijk gaan over de toespraak van Joop den Uyl, maar het hele gesprek ging over Pinkpop. “Jezus, dat leeft!” dacht Servé Hermans (36) uit Kommelkwartier, artistiek leider bij Toneelgroep Maastricht. Daar moest een toneelvoorstelling van worden gemaakt. Jan Smeets aan de telefoon, Huub Stapel op het podium, Rowwen Hèze op de muziekstoel en uitverkochte zalen. Het is een feit anno april 2017.

Het publiek is bij inloop van de zaal getuige van de gedeeltelijke opbouw van het decor, met inkijk in een ‘garage’, vol met Pinkpop-spullen onder TL-verlichting. Het is de garage van Wiel, de hoofdpersoon in wiens leven én hoofd we een kijkje nemen. Zijn vrouw Lies kijkt toe hoe Alzheimer hem langzaam laat vergeten wie ‘we’ is. Maar wat hij niet vergeet, zijn alle jaren Pinkpop. De muzikale herinneringen houden zowel de Pinkpop-feiten als de Pinkpop-belevingen springlevend onder de leiding van Rowwen Hèzes Jack Poels.

Servé Hermans. Foto Stephan Vanfleteren

Belgisch tussendoortje

“Van Toneelgroep Maastricht voornamelijk, waar ik sinds begin 2015 artistiek leider ben,” antwoordt Servé Hermans op de vraag waar we hem van kunnen kennen. “Daarnaast ben ik acteur en regisseur en zanger van de band HET ZUIdEN. Stukken die ik regisseerde zijn bijvoorbeeld Eyes Wide Shut, Othello en Waar Het Vlakke Land Gaat Plooien.” Hermans werd geboren in het Maastrichtse Blauwdorp, groeide op in Bunde terwijl hij de toneelschool deed. Daarna verhuisde hij voor twaalf jaar naar Gent om daar te acteren en te regisseren. “Na jaren kwam ik mijn jeugdvriend Michel weer tegen, die grappig genoeg ook de theaterwereld in was gegaan. Na het overlijden van zijn moeder kwamen we opnieuw in contact. Toen de baan van artistiek leider vrijkwam bij Toneelgroep Maastricht en we die samen konden vervullen, besloot ik terug naar Maastricht te komen.”

“Ik móest Huub hebben”

“Ieder heeft z’n eigen versies van dezelfde verhalen als het om Pinkpop gaat,” zegt Hermans. “Het zit zó gebakken in ons collectief geheugen…” En het geheugen is nu net een van de hoofdthema’s van het stuk, maar het moet vooral een liefdesverhaal zijn. “Ik ging naar Jan Smeets, die vond het te gek en opperde dat Rowwen Hèze dan de muziek moest verzorgen. Rowwen Hèze vond het een strak plan. Er is geen festival zo belangrijk geweest voor die band als Pinkpop. Eén van mijn favoriete scènes is dan ook het stuk waar we het allereerste optreden van Rowwen Hèze 25 jaar geleden live laten zien terwijl de heren dat lipsyncen. Prachtig vind ik dat.” Maar daarmee was het stuk nog niet compleet voor de regisseur. Hij belde Huub Stapel, maar diens agenda was vol. Hij zocht verder. Henriëtte Tol kwam erbij en de andere acteurs kregen hun plek. Het stuk kreeg vorm, maar er bleef iets ontbreken. “Er ontbrak uiteindelijk nog maar één ding: Huub,” lacht Hermans. “Dus ik naar hem toe. Ik zei: ‘Huub, ik moet jou echt hebben op dat podium. Jij bent er geknipt voor’. En hij zei, zomaar: ‘Is goed. Ik regel het wel’. Mijn dag kon niet meer stuk.”

Zondagskind

Rowwen Heze tijdens de toneelvoorstelling Pinkpop. Foto: Ben van Duin

Rowwen Hèze schreef muziek speciaal voor deze toneeluitvoering en vele partners hielpen om de financiering rond te krijgen. Hermans: “Ik zal eerlijk zijn; dit is een enorm dure productie. Heb je gezien wat er op het podium staat? Maar het is gelukt, vraag me niet hoe.” Ondertussen werkt Hermans aan nog zo’n vijf andere projecten, waaronder het filmwerk voor Het Leven is Vurrukkulluk en een voorbereiding voor het toneelstuk La Superba. Een typisch theaterbestaan. “Ik ben erg gelukkig dat ik dit werk mag doen. Ik voel me net een zondagskind,” aldus Hermans. Van Pinkpop is de regisseur uiteraard superfan: “Vroeger waren er maar zes dagen in het jaar belangrijk: drie dagen carnaval en drie dagen Pinkpop”.

Reactie Jan Smeets

Toneelvoorstelling Pinkpop is tot dusverre veelal uitverkocht en de recensies zijn om over naar huis te schrijven, met in de meeste gevallen vier of vijf sterren onder de streep. Jan Smeets noemt het stuk fantastisch: “Ik vind de voorstelling een enorme eer, met een grote veer richting mij. Geweldig. En vooral dat Rowwen Hèze de muziek maakt, dat maakt het af.” Hermans glundert: “Jan stelde al vanaf het begin veel vragen. Voor mij was het wel van belang dat hij zijn zegen gaf en ons volledig vertrouwde hierin.”

Toneelstuk Pinkpop draait nog t/m 24 juni 2017.

Fotografie: Ben van Duin, Bjorn Frins en Stephan Vanfleteren