Maastricht-aan-Zee: nieuw strandpaviljoen in de groeve

op 5 mei 2018 door Hans Moleman TIM-verslaggever

Wandelen en zonnen mag, zwemmen niet meer: dat is het parool voor de Enci-groeve die deze week weer open ging. Het mooie weer zorgde er vrijdagmiddag al voor dat tientallen wandelaars ‘n kijkje kwamen nemen. Ze vonden geen wild natuurbad meer, al schemert diep in de groeve nog wel het nodige azuurblauwe water. De nieuwe attractie: een simpel houten strandpaviljoen met zonneterras halverwege de groeve. Maastricht-aan-Zee.

Bistro Hoffmanni is de naam van de uitspanning, die een fraai uitzicht biedt op het grote gat waar kieptrucks nu nog in hoog tempo de resterende bodemschatten van de Pietersberg wegslepen. Het zijn de laatste loodjes: in juli komt er definitief een einde aan de afgraafwerkzaamheden waarmee de ENCI, de Eerste Nederlandse Cement Industrie, zich lange jaren bezig hield  -de laatste tijd als onderdeel van de Duitse Heidelberg Cement Group.

Met ingang van de zomer van 2018 kan de groeve dan verder ontwikkeld worden tot een van de meest unieke natuur- en recreatiegebieden van Nederland.

Wie had gehoopt dat er ook een mooi natuurbad zou komen, moet wel even slikken. Daar voorzien de plannen van de Stichting Ontwikkelingsmaatschappij ENCI-gebied niet meer in. Na de onverwacht grote aanloop van de vorige zomer -op zonnige topdagen kwamen duizenden mensen naar de waterpartij in de groeve- is besloten daar een punt achter te zetten. De groeve is vooral een natuurgebied, geen openbaar zwembad, is het devies.

Pierebad

Natuurmonumenten kondigt op een van de borden langs het gravelpad in de groeve wel aan dat er een “waterspeelplek voor gezinnen met jonge kinderen” komt. Maar niet deze zomer, dat pierebadje zal pas in de zomer van 2019 in gebruik worden genomen. Wat nu al wel klaar is, is een groot schuin oplopend grasveld aan de voet van de trap die bezoekers van de groeve aan de kant van Sint Pieter naar beneden brengt.

Maar of het van de boswachters van Natuurmonumenten een publieke zonneweide mag worden waar je met een picknickmand kunt neerstrijken, is zeer de vraag. Vooralnog staat er een streng bouwhek langs het lonkend gras.

De nieuwe strandtent in de groeve is overigens een tijdelijke voorziening. Volgens plan komt er binnen enkele jaren een groter permanent gebouw, met ruimte voor een vergader-annex feestzaal, wellness en horeca. En op het terrein er net boven, waar nu nog gebouwen en installaties van de cementfabriek staan, is een rij nieuwe kantoorgebouwen gepland, met onovertroffen uitzicht.

“Vreemd, dit zou toch een natuurgebied worden”, merkt een wandelaar op die de schets van het nieuwe bedrijvenpark bekijkt op een van de borden langs de groeve.

Bij Bistro Hoffmanni hopen ze dat het pierebadje in ieder geval volgens plan in gebruik kan worden genomen. Dat wordt een trekpleister, taxeren de ondernemers uit Roermond die in de horeca in de groeve hebben geinvesteerd.

Maasbeest

Waar die aparte naam van het paviljoen vandaan komt? Van de Maashagedis, de Mosasaurus Hoffmanni -die overigens nooit in de rivier de Maas heeft gezwommen. In het Krijt-tijdperk, zo’n 65 miljoen jaar geleden was het zuiden van Limburg een diepe, warme zee.

In de kalkgroeves van de Sint-Pietersberg werden in de achttiende eeuw overblijfselen van de beesten die in die zee leefden gevonden: machtige kaken met grote tanden. Volgens Johann Leonard Hoffmann (1710-1782), een arts die de opgravingen begeleidde, waren ze van een krokodil. Later bepaalden deskundigen dat het om een uitgestorven varaanachtig reptiel ging.  ‘Le grand Animal de Maestricht’ kreeg daarop ter ere van Hoffmann de naam ‘Mosasaurus Hoffmanni’.

Over de leefwijze van de Maashagedis is veel discussie onder paleontologen. Tegenwoordig is men het er wel over eens dat het geen actieve jager was. Als een snoek hield het beest zich tussen het zeegras verborgen, in afwachting van zeeschildpadden en andere voorbijzwemmende prooi. Was de prooi dicht genoeg genaderd, dan sloeg de hagedis razendsnel toe, sperde de kaken wijd open en klapte ze razendsnel dicht. Met zijn tanden kon het dier geen stukken vlees van zijn prooi afhappen. Mogelijk draaide hij zich net als een krokodil razendsnel rond, waarbij hompen vlees van het lichaam loslieten. Vervolgens slikte hij die door.

Zulk eetgedrag levert weinig inspiratie op voor de kaart van een bistro. In de groeve staat een hedendaagse Maastrichtse specialiteit op het ‘opstartmenu’ van de maand mei: vlaai van bakker Lemmens.