Jenneke van Genechten
TIM-verslaggever 11 januari 2019

Lucienne Frijns: Weg uit Maastricht, en dan?

In 2011 vertrok Lucienne Frijns (54) uit Heer naar het Spaanse Conil de la Frontera om een taalcursus te volgen. Ze vond daar de liefde van haar leven. Na twee jaar heen en weer reizen hakte ze de knoop door en zette ze de grote stap om naar Spanje te verhuizen. Nu geeft ze schildercursussen in het prachtige Andalusië.

Voordat Lucienne naar Spanje verhuisde, werkte ze al drieëndertig jaar bij een grote bank in Maastricht. Na een verdrietige periode ging ze voor het eerst alleen op vakantie. “Ik wilde al jaren naar de Costa de la Luz, letterlijk de Kust van het Licht, alleen al omdat mijn naam ook “licht” betekent.” In een tijdschrift vond ze een advertentie over Spaanse les in Andalusië, die haar meteen aansprak. De tien seconden die ze nodig had om de naam van de website te noteren, veranderden haar leven. “Op een warme zondagmiddag kwam ik voor het eerst aan in Conil. Het was siëstatijd en er was geen mens of taxi te bekennen. Waar ben ik aan begonnen, dacht ik daar op het kruispunt van mijn leven. Ik belde de school, waar een Nederlandse stagiaire gelukkig kon regelen dat ik werd opgehaald. De eigenaar van de taalschool, die me twintig minuten later ophaalde, is nu mijn partner.”

Lange afstand

Die liefde was niet zonder uitdagingen: Lucienne werkte en gaf schildercursussen in Nederland, haar geliefde werkte en had zijn leven in Spanje. Toch hielden ze na Luciennes vertrek contact. “Omdat een vakantie met een vriendin niet doorging, zat ik twee maanden later weer in Conil. In de wintermaanden sloot de taalschool en half november stond hij in Maastricht voor mijn deur. Toen was er geen weg meer terug. Eerst vlogen we nog twee jaar heen en weer, maar in 2014 heb ik de grote stap gezet om mijn baan op te zeggen en mijn hart te volgen.”

“Eerst vlogen we nog twee jaar heen en weer, maar in 2014 heb ik de grote stap gezet om mijn baan op te zeggen en mijn hart te volgen”

Stille eerste winter

Lucienne verhuisde in de winter. “Er was geen toerisme, geen werk en geen sociale contacten. Mijn dag bestond uit koken en het huisje opknappen – een levensgroot verschil met mijn leven in Maastricht.” Langzamerhand aardde ze toch in Conil, leerde ze de taal en ontmoette ze haar nieuwe buurtgenoten. “Na drie maanden begon het seizoen en ging ik schilderworkshops geven. Dat vond ik spannend; ik gaf die workshops wel al jaren, maar nog niet in Spanje en nog geen vijf dagen in de week…” Gelukkig werden haar schildercursussen een groot succes. “Wij organiseren ook activiteiten, zoals tapasroutes, wandelingen en een kookworkshop paëlla maken.”

Wat eten we vandaag

Lucienne ervaart het leven in Andalusië als minder jachtig dan in Maastricht. “Mensen nemen hier de tijd voor elkaar en het consumptiegebruik is minimaal. De belangrijkste vraag is: wat eten we vandaag en wie schuift er aan?” Toch geniet ze in de wintermaanden ook nog steeds van Maastricht.

“We fietsen dan over de oude brug, eten een maatje op de markt en drinken een pilsje op het Vrijthof. Mijn vrienden uit Spanje bezochten ons hier in de wintermaanden al. Ik vertel hen dat Maastricht een gezellige, knusse stad is en dat we hier de gelegenheid aangrijpen om feest te vieren.”

 

Hoeveel moois er ook in onze stad leeft, er zijn ook mensen die ooit uit Maastricht vertrokken. Maastrichtenaren die zich elders in de wereld hebben gevestigd, maar waarom? En op welke manier dragen zij Maastricht wel nog in hun hart? Herinneringen? In deze reeks portretten lees je het antwoord van verschillende geëmigreerde Maastrichtenaren.

 



Lees ook