Jenneke van Genechten
TIM-verslaggever 13 februari 2019

Lei Meisen: weg uit Maastricht, en dan?

Lei Meisen (67) woonde van zijn dertigste tot zijn vijfenzestigste in Maastricht en zette zich in voor de stad op verschillende manieren. Hij veranderde zijn leven compleet toen hij met pensioen ging: eerst emigreerde hij naar Nieuw-Zeeland en sinds kort woont hij in het Spaanse Andalusië, waar hij er weer een totaal ander levensritme op nahoudt.

In zijn tijd in Maastricht was Lei, die onder andere in Brusselsepoort woonde, op verschillende manieren actief voor de stad en voor de Maastrichtenaren. Hij werkte als communicatieambtenaar voor de gemeente, als bestuursondersteuner voor de wethouders en bij L1. Ook was hij de oprichter en vele jaren presentator van de 11devande11de, het openingsfeest voor carnaval. Zijn gedrevenheid voor Maastricht is duidelijk, wat zijn vertrek naar de andere kant van de wereld verrassend maakt. “Ik was het verval van beschaafde omgangsvormen en het gebrek aan respect voor anderen in de Nederlandse samenleving zat,” zo verklaart hij zijn verre verhuizing. “Bovendien had ik zin in het avontuur en maakte ik graag kennis met nieuwe culturen.” Die beslissing is tekenend voor de sociale, enthousiaste Lei, die graag zijn kansen grijpt als die zich voordoen.

Relaxte Nieuw-Zeelanders en directe Nederlanders

De kans kwam in dit geval in de gedaante van een nieuwe baan voor Leis vrouw in Nieuw-Zeeland. Van het drukke, gezellige Maastricht kwam het echtpaar ineens terecht in een fantastisch vakantieland met een overweldigende natuur en een relaxte levensinstelling. Die overgang leidde tot verwondering, maar ook tot contrasten en een stevig beroep op Leis aanpassingsvermogen. “Nieuw-Zeelanders zijn vriendelijk en behulpzaam, maar ze hebben over het algemeen geen behoefte aan diepgaande vriendschappen met vreemden. De nauwe contacten bewaren ze voor hun familie. Daar kom je als buitenstaander niet tussen. Bovendien houden ze niet van de directheid van de Nederlander.” Dat wil niet zeggen dat Lei niet probeerde om zijn plek in de Nieuw-Zeelandse gemeenschap te vinden. Hij was vrijwilliger in de adviescommissie voor een veiliger fietsbeleid, in een land waarin auto’s absolute voorrang hebben in het stadsverkeer. Toch besloten Lei en zijn vrouw om in een ander land op zoek te gaan naar hun geluk, zodra hun visum van drie jaar verliep.

 

“Mañana is een nieuwe dag”

 

Met de Limburgse krant op een Spaans terras

Dat geluk vinden ze sinds december 2018 in Spanje, in het prachtige Andalusië. In het mooie weer, te midden van de prachtige architectuur, zit Lei het liefst op de Spaanse terrasjes, verkent hij al wandelend de omgeving en leest hij op internet nog steeds Limburgse en Belgische kranten. Via social media houdt hij contact met vrienden en familie in Nederland. “Die mis ik het meeste aan Maastricht. En de Brandslang! En de evenementen!” Als hij zijn nieuwe kennissen vertelt over Maastricht, dan beschrijft hij graag de Maas en Wyck, carnaval en dan noemt hij ook André Rieu. “Sommige ouderen weten al dat Maastricht de stad is van André Rieu, maar dat zijn er maar weinig.” Wat hij niet mist, zijn de drukke werkverplichtingen en de volle agenda’s. “Zowel hier in Spanje als in Nieuw-Zeeland nemen de mensen het leven meer zoals het komt. Mañana is een nieuwe dag.”

 

Hoeveel moois er ook in onze stad leeft, er zijn ook mensen die ooit uit Maastricht vertrokken. Maastrichtenaren die zich elders in de wereld hebben gevestigd, maar waarom? En op welke manier dragen zij Maastricht wel nog in hun hart? Herinneringen? In deze reeks portretten lees je het antwoord van verschillende geëmigreerde Maastrichtenaren.

 



Lees ook