Hans Moleman
TIM-verslaggever 22 december 2018

Klankgemeenschap in het Bonnefanten

Sociale ongelijkheid in het museum? Het Geluid Maastricht draait er de hand niet voor om. Het veelgeprezen muziekheater van zus en broer Romy en Gable Roelofsen organiseerde in het weekend voor kerst in het Bonnefantenmuseum drie bijzondere voorstellingen onder de noemer Common Chorale.

Foto’s: Jonathan Vos

Common Chorale is een intense voorstelling geworden, over armoede, ongelijkheid en minachting. ‘Hoe is het zo ver gekomen?,’ is een centrale vraag in het muziektheaterstuk. Waar zijn we de saamhorigheid kwijtgeraakt?, lijken de makers te vragen, zo vlak voor Kerstmis.

De voorstelling is geen traditionele koorzang – Het Geluid staat voor voorstellingen die de bezoekers op hun stoel doen schuiven. Ook nu weer; van oerklanken tot opera en een Maori-hakadans – speciaal voor dit project werd een moderne compositie tot stand gebracht van muziek, beweging en licht die de bezoeker verrast, ontroert en in verwarring achterlaat.

In het stuk is een bijzondere rol weggelegd voor twee piepjonge acteurs van twaalf jaar die de toekomst vertegenwoordigen en de volwassenen op de feiten – en hun verantwoordelijkheid – drukken.

Op de scooter de wijken in
Common Chorale was een spannend project om uit te voeren, zeggen de makers, omdat het koor bestaat uit gewone Maastrichtenaren uit allerlei milieus. “Achter op de scooter bij Bianca Houten bezochten we alle wijken, de koorleden wierven nieuwe koorleden in hun omgeving en leverden hun ervaringen die zijn opgenomen in het stuk”, vertelt Romy Roelofsen in een begeleidend schrijven bij de voorstellingen.

“We hebben niet de illusie dat we met ons project de problemen van mensen op gaan lossen. We hebben een artistiek werk gemaakt waarbij de vernieuwing schuilt in het feit dat verschillende groepen mensen uit hun comfortzone stappen. Sommigen zingen voor het eerst in een koor.”

Maastrichts levenslied en hiphop
Tijdens de selecties voor het koor werd iedere zanger uitgenodigd om a capella een stuk voor te zingen, vertelt Kirsten Schotteldreier, de muzikaal leider van Common Chorale. Er kwam van alles langs: van een eenvoudig kinderlied, een Bach Choral, een Arabisch klinkende versie van Ramses Shaffy’s ‘Laat me’, tot Maastrichts levenslied, grunge en Afrikaanse hiphop.

Het proces om te leren zingen en om in een koor te staan heeft volgens haar een grote impact op de deelnemers. “Deze zangers maken ineens deel uit van een Klankgemeenschap”.

In het algemeen ligt er voor theatermakers een taboe op eenzijdig activisme, maar daar wil Het Geluid Maastricht zich aan onttrekken. “Dingen zijn complex en niet te versimpelen”, stelt Gable Roelofsen. “Toch kan je als schrijver in het maken van Common Chorale, en na het bezoek aan de verschillende voedselbanken van deze stad, er niet omheen een positie in te nemen.”

Armoei knaagt eigenwaarde aan
“Als je met verschillende mensen spreekt die via hun werk of als ervaringsdeskundige hedendaagse armoede ervaren, dan komt er een thema steeds terug: onwederkerigheid.

“De impact die sociale ongelijkheid heeft op structuren en relaties, maar ook op het innerlijk leven en zelfbeeld van mensen. Want los van geld, zijn het de beelden over onszelf en elkaar die knagen aan ons gevoel van waarde en die onze energie doen weglekken.”

Het Geluid maakt, ondersteund door de provincie Limburg, al tien jaar opvallend muziektheater met als thuisbasis Maastricht .Vanuit het idee ‘dat je in Limburg alles kan vinden’ is de directe omgeving hun proeftuin voor de grotere wereld.

Prijs voor Common Carnaval
Het gezelschap maakt voorstellingen in scholen, lege fabrieken, ziekenhuizen, frietkarren en theaters, en wisselt de wijk en de huiskamer af met projecten in het buitenland, van Duitsland, Bulgarije en Indonesie tot Israel en de Palestijnse gebieden.

In Maastricht zelf maakte Het Geluid eerder naam met het project Common Carnaval, dat nieuwe en oude stadsbewoners samenbracht en de nieuwkomers bekend maakte met de vastelaovendtraditie. Het project won de Charlemagneprijs van het Europees parlement en de Willem de Vliegerpenning.

<voor wie Common Chorale nog wil zien: zondag 23 december is de laatste kans, om 18u in het Bonnefanten>

—-



Lees ook