Jenneke van Genechten
TIM-verslaggever 14 november 2018

Weg uit Maastricht, en dan?

Hoeveel moois er ook in onze stad leeft, er zijn ook mensen die ooit uit Maastricht vertrokken. Maastrichtenaren die zich elders in de wereld hebben gevestigd, maar waarom? En op welke manier dragen zij Maastricht nog wel in hun hart? Herinneringen? John Seijben (55) uit Nazareth verhuisde in het voorjaar van 2016 naar het dorpje Cetona in het Italiaanse Siena. Hier is hij hospitalitymanager van zijn eigen B&B. Als eerste in een reeks geëmigreerde Maastrichtenaren vertelt hij aan Thuis in Maastricht over de verschillen tussen zijn geboorteplaats en zijn huidige woonplaats.

Johns tijd in Maastricht was enerverend en druk: hij werkte als manager bij een grote bank en daarna als projectmedewerker bij de gemeente. Hij is ook nu nog actief als gildebroeder bij Reuzengilde Gigantius en alsof dat nog niet genoeg was, was hij ook nog vrijwilliger in het AZM. Één ambitie had hij echter nog niet in vervulling gebracht: zelfstandig ondernemerschap. “Mijn partner en ik hadden een ruime bagage aan werkervaring, mensenkennis en persoonlijke ervaringen die ons diep hebben geraakt. Het allerliefst verlenen we service en houden we ons bezig met gastvrijheid, gastronomie en onthaasten in Italië.” Ze probeerden verschillende Italiaanse regio’s uit, van Piemonte tot Le Marche en van Umbrië tot Toscane. De glooiende heuvels met wijnranken en olijfbomen en de historische dorpjes en middeleeuwse stadjes hielden John uiteindelijk in het prachtige Siena. Hier, buiten de toeristenstromen maar makkelijk bereikbaar vanuit Rome of Florence, runnen hij en zijn partner nu hun eigen Bed & Breakfast Locanda Toscanini.

 

De juiste handgebaren

Het contrast met het geplande leven in Nederland vroeg nogal wat van Johns aanpassingsvermogen. “Hier in Cetona is het moeilijker en duurt het langer om je zaken geregeld te krijgen. Ook het autorijden bracht een cultuurshock met zich mee: de verkeersregels zijn hier niet dwingend, maar eerder een suggestie!” Bovendien was het communiceren in een nieuwe taal een uitdaging. “Om te integreren is Italiaans spreken een must. Dankzij de Italiaanse lessen in Nederland had ik een goede grammaticale basis, maar het spreken ging nog wat stamelend en onzeker. Gelukkig leren we iedere dag bij en zijn de Italianen geduldig. Ze helpen op een vriendelijke manier met de juiste uitspraak en de correcte handgebaren.”

 

Verse tomaten en ongevraagde adviezen

Het ongeplande karakter van Siena zorgt aan de andere kant wel voor een spontaniteit waar zelfs Maastrichtenaren nog wat van kunnen leren. “Wat vandaag niet lukt, zal morgen wel plaatsvinden. Hier maken we tijd om uitgebreid samen te eten met familie en vrienden of volstaat een koffie aan de bar om even bij te praten. Ook het praten over eten is een geliefde bezigheid. We eten hier verse, seizoensgebonden maaltijden en delen alles met elkaar; of het nu de tomatenoogst, contacten of ongevraagd advies is.” Natuurlijk vormt ook de groene omgeving een groot contrast met de stad Maastricht. Cetona is een klein dorp met een lokale supermarkt, bakker en tabaccheria, omringd door wijngaarden en olijfgaarden.

 

Bourgondisch eten en wijn, waar je ook bent

Toch verschillen Siena en Maastricht niet hemelsbreed met elkaar. “We hebben het chauvinisme met elkaar gemeen,” constateert John. “Daarnaast zie ik de bourgondische inslag terug. Een lekkere maaltijd en bijpassende wijn waarderen ze zeker ook in Maastricht.” Johns nieuwe buren kennen Maastricht vooral van het EU-verdrag en van André Rieu. “Ik vertel hen graag over de oprichting van de stad en de Romeinse invloeden. Ook leer ik hen over de Mestreechter Geis, het Reuzengilde, Carnaval, Preuvenemint en onze lokale gerechten. Maar of je het nu aan een Maastrichtenaar of een Italiaan vraagt: producten uit eigen regio zijn bij voorbaat de beste!”



Lees ook