Laurens Bouvrie
TIM-verslaggever 7 april 2020

In deze corona-tijden komt bij velen het beste spontaan naar boven

In de afgelopen weken zijn er indrukwekkende prestaties geleverd. Van het MECC in luttele dagen ombouwen als noodhospitaal tot de solo-ommegang ter ere van alle slachtoffers door Math – d’n Ingel – Hardy. Ook is het bewonderenswaardig te zien hoe een overgrote meerderheid de richtlijnen van de overheid cq. experts opvolgt. En als het even kan toch vooral ook plezier en hoop blijft uitstralen. Ieder op eigen wijze. De een op de vrijdagmarkt, de ander op de regenboogoversteekplaats bij het Vrijthof/Grote Staat. En wat te denken van de energierijke tweelingen Lieve en Anna Hayen. Lees verder en kijk naar heel veel foto’s van Maastricht tijdens de Coronacrisis.

Deze impressie van Maastricht in corona-tijden begint in het MECC. Vrijdagochtend 3 april leert een rondgang door het congres- en evenementencomplex dat mensen tot veel in staat zijn. Een gezamenlijke inspanning van diverse organisaties onder regie van Maastricht UMC+ heeft het complex in Randwyck omgetoverd tot een modern geoutilleerd hospitaal.
Die dag is niet alleen de realisatie van dit noodziekenhuis indrukwekkend. Op diverse plekken in deze immense ziekenzaal worden de verplegers die hier hun werk gaan doen door diverse specialisten geïnstrueerd.

Op naar de vrijdagmarkt. Na de zeer rustige midweekmarkt is de vrijdagmarkt aanzienlijk drukker. Dat zien ook de wethouders Vivianne Heijnen (CDA) en John Aarts. Beide zijn vooral in hun nopjes al snel op te kunnen merken dat zowel de marktkooplieden als het publiek een ijzeren discipline hanteren om te voldoen aan de eisen. Wederom wordt duidelijk dat de anderhalve meter maatregel op een markt veel beter werkt dan in een supermarkt. Overigens geen verwijt aan de supermarkten, maar de gangetjes tussen de schappen nopen nu eenmaal tot elkaar passeren op geringe afstand van elkaar.
Hoe dan ook. Niet alleen de wethouders zijn blij. Een man houd op gepaste afstand wethouder Aarts aan. “Dat höb geer good gedoon, menier Aarts. Hiel fijn tot iech weer miene vìs hei kin koupe. En veer zalle alles doen um aofstand te bewaore”.

Moed mogen we eveneens putten uit de initiatieven die inmiddels als paddenstoelen uit de grond schieten. Grote en kleine ‘goede doelen’ worden door talloze mensen geïnitieerd. Zoals de tweeling Anne en Lieve Hayen. Fleurden zij het afgelopen weekend op met het schilderen van regenbogen en de inmiddels fameuze witte T-shirts met rood hart op zeker 30 etalage- en cafévensters; komende dagen gaan ze beginnen aan een massaklus. In modezaak Kiki Niesten in de Stokstraat worden een kleine 200.000 chocolade paaseitjes ingepakt in 9334 zakje voor zorginstellingen.  die. Uiteraard inclusief het Maastricht UMC+.  Zaterdag en zondag was het tweetal evenwel vooral actief om in deze figuurlijk donkere tijden de stad op te kleuren. Anne Hayen: “Uiteraard doen we dat om vooral de mensen die in de zorg actief zijn een hart onder de riem te steken. Een groot deel,  7.500 stuks, gaat naar de medewerkers van het Maasticht UMC+. Naar Envida brengen we 1.400 zakjes en naar kleinere instellingen een stuk of 500. Maar we doen het net zo goed voor iedere inwoner van de stad. We hebben in deze tijden heel veel baat bij zo veel mogelijk positiviteit.”

Zo’n intensieve klus hebben de medewerkers van Delifrance in de Grote Staat er al op zitten. Afgelopen week maakten zij maar liefst 300 broodjes gezond voor personeel van het MUMC+. Ook weer zo’n actie die spontaan tot stand kwam. Groothandel Sligro maakt voor deze broodjeszaak een exclusieve Hansel-salade. Nu de verkoop stagneert vroeg de horeca-leverancier wat te doen met het overschot. Dat leverde gelijk het idee op: broodjes smeren. De filiaalhouder van Delifrance: “Maar zoiets kan je niet alleen. Tenminste, je hebt van alles nodig. Dat was binnen no-time geregeld. Groente- en fruithandel ’t Vitamientje leverde waren net zoals Sligro. En wij bakten de broodjes en zorgde dat alles piekfijn uitzag en uitgeleverd werd.”

Math – d’n Ingel – Hardy is niet zo van dit soort grotere acties. De geboren Einzelgänger kan als geen ander in zijn eentje de Maastrichtenaren opvrolijken en tegelijkertijd tot nadenken stemmen. Hij heeft de gave om de lach en een traan met elkaar te combineren. Onrecht en rampen – waar dan ook – gaan d’n Ingel ‘altied aon zien prei’. Ook deze crisis. In het weekend liep hij daarom in zijn feestelijk ‘Ingelepak’ en met een zwarte sjaal als rouwsymbool urenlang door de stad. Uiteraard met als bedoeling om zijn stadsgenoten een lach op het gezicht te toveren. Maar wie goed keek zag dat hij ook zijn verdriet toonde. De zwarte sjaal die hij droeg stond symbool voor de talloze slachtoffers. Want dat is wat we ons moeten blijven realiseren, zegt Math Hardy. “Wie liever dan ik wil morgen weer lekker aan de bar van een Mestreechs kaffee staan. Maar we moeten met zijn allen pin hawwe. Anders kunnen we straks weer van vooraf aan beginnen. Met alle desastreuze gevolgen van dien”.

Die mening is zaterdagmiddag ook de  Chinese student Xuan toegedaan. Ver van huis – “in China is het nog vele malen moeilijker dan hier” – vindt ze het prima hoe iedereen zich aan de regels houdt en tegelijkertijd toch nog enige vrijheid van beweging is. Samen met een landgenote heeft ze zaterdag besloten die combinatie voor de eeuwigheid vast te leggen. Discipline en vrijheid kun je toch nergens mooier tot uitdrukking brengen dan op het regenboogkunstwerk van Maarten van den Berg.



Lees ook