Het web van participatie

op 25 juni 2018 door Rosita van Dijk Buurtreporter

Samen doen, Samen meer bereiken: Dat is een mooie gedachte. Vanuit deze gedachte ontstaan er vele netwerken in buurten om elkaar te stimuleren tot participatie. Er worden vragenlijsten ingevuld, bijeenkomsten georganiseerd en bekeken wat de mogelijkheden zijn. Maar ook welke veranderingen dan nodig zijn.

Meestal gebeurt dit in opdracht van de Gemeente, met de belangen die daarbij horen. Vaak zijn dit subsidies, of andere wisselwerkingen in hulpverlening. Als die goede ideeën en bedoelingen extra lasten met zich mee brengt, dan is het geen echte hulpverlening, dan is het verzwarend. ‘Samen’ lijkt dan wel een soort commune te worden in de huidige samenleving. Als er ook geen nieuwe banen uit voortvloeien, het zichzelf in stand houd en daarmee het doel “uit de problemen geraken” soms voorbij schiet.

 Vrijheid

De meerderheid bepaalt het verloop van projecten binnen de burgerparticipatie. Opeens wordt er groen geadopteerd want de meerderheid heeft bepaald. Niet iedereen is daar blij mee, maar er zijn meerdere handtekeningen gezet, dan wordt het plan toch doorgevoerd. Dan zit je er eigenlijk mee opgescheept, terwijl je er niet voor gekozen hebt. Zo kan het zijn dat het doel volledig voorbij geschoten wordt met een ‘het moet dan maar’.  Hoe vrij ben je dan eigenlijk nog, als je verplicht moet deelnemen? Hoe vrij laat je elkaar? Zelf vind ik dat niet leuk. Het is verplicht terwijl het door eigen omstandigheden gewoon niet altijd mogelijk is.

Doel voorbij

Niet meedoen brengt scheve gezichten, daar komen ook roddels uit voort. Een door anderen ingevuld verhaal sluimert rond. Terwijl dat niet klopt. Roddels hebben ook een verbindende factor hetzij negatief. Mensen vullen dan gemakshalve zelf maar iets in, zonder te weten wat de eigenlijke echte reden is. Pas als een uitbarsting een conflict laat zien, blijkt dat het doel niet gehaald is. En het in eerste instantie zo mooie idee niet voor iedereen haalbaar is. In plaats van mensen dichter bij elkaar te brengen, drijft het dan juist mensen uit elkaar. Als participeren waardevolle eigen tijd van je gaat snoepen, moet je de vrijheid kunnen behouden om zonder opgaaf van reden, nee te mogen zeggen.

Waarde

Iets voor een ander doen vanuit jezelf, laat zien dat je oprecht om een ander geeft. Juist dat is een toegevoegde waarde, zonder extra lasten op te leggen door er een opdracht van te maken. Wellicht vindt u lezer dat ik nu overdrijf met dit geschreven stuk, dat mag natuurlijk. Er is een vrijheid van eigen mening en hopelijk ook ruimte voor eigen invulling van leven. Er zijn al zoveel wetjes en regeltjes. Het worden er steeds meer, toch?