Laurens Bouvrie
TIM-verslaggever 26 maart 2020

Corona verstoot ‘Beautiful Noise’ uit Maastricht

Nu Maastricht verstoken is van ‘Beautiful Noise’, zoals Neil Diamond het noemde, heerst in de straten en op de pleinen een onbekende sfeer. Het is er muisstil. Het leven in het centrum van de Limburgse hoofdstad verloopt traag en heeft de sloomheid van een lieflijk dorp tijdens een warme zomerdag.
Laurens Bouvrie tekent de sfeer op in het stadscentrum tijdens de coronacrisis.

Het blijft wennen. ook al is het alweer de tweede week dat het openbare leven zo goed als stil is gevallen. Ik ontmoet stadsprins  2020 Luc van Lijf, die met zijn dochtertje Doris op de fiets een ommetje maakt. Hij kan het niet laten om ook even het Vrijthof op te fietsen. Het is precies een maand geleden dat hij samen met zijn partner Jolien drie onvergetelijke dagen beleefde. Ondanks het slechte weer is Maastricht dat laatste weekend van februari  ‘eine groete kaffee’. Het contrast kan op deze lentedag niet groter. De zon schijnt en in het zonnetje staand is de warmte merkbaar. Het Vrijthof is vooral heel leeg. “Dit mag je gerust een cultuurshock noemen”, zegt Luc van Lijf. “Voor mij misschien wel een dubbele. Wekenlang verkeerden wij in een feestroes. En dat deden we tijdens de carnavalsdagen met duizenden mensen tegelijkertijd. Was het na carnaval al even wennen; nu is de tegenstelling wel bizar.” Bijna geen auto of brommer te horen, laat staan een zate hermenie. Het enige bovenmatige geluid dat zo nu en dan te horen is komt van grote vrachtvliegtuigen, die gaan landen op Maastricht Aachen Airport.

Luc van Lijf zegt gelijk dat wij niet al te veel moeten klagen. “Iedereen die gezond is heeft maar een opdracht. Solidair zijn met alle getroffenen en iedereen die ons door deze voor velen angstige tijden heen loodsen.” Hij is niet de enige die ik deze week spreek met die boodschap. De teneur is toch vooral: laten we positief blijven en waar we kunnen meehelpen.

Wordt in ziekenhuizen 24 op 7 keihard gewerkt om de slachtoffers van het coronavirus er boven op te helpen; veel mensen proberen op andere manieren bij te springen. Met name boodschappen doen voor anderen. Menig bedrijf is actief om vooral toch ook momenten van ‘een goed gevoel’ te creëeren. En dan wordt vooral gefocust op de ouderen en hulpbehoevenden. Zo is namens de jarige Bijenkorf – het bekende warenhuis viert dit jaar haar 150-jarig bestaan –  vanuit Amsterdam een koerier onderweg met een dikke 100 taartjes voor de bewoners van Larissa (Envida). Eigenlijk zouden de taartjes in een veel grotere feestsetting – inclusief de aanwezigheid van kinderen van een Maastrichtse basisschool – plaatsvinden. Dat is nu simpelweg onmogelijk. Terwijl twee zelf ook niet meer al te jonge dochters zwaaien naar hun hoogbejaarde mamma’s, zorgt een krasse senior met haar rollator er voor dat de taartjes het Larissa-gebouw worden binnengereden. “Dat zuut d’r lekker oet”, zegt de goedgemutste bewoner.

Op de Markt heerst een iets levendiger sfeer. De daklozen zijn bij Paul nog steeds aan de koffie. En de bezorgers van thuisbezorgd.nl – normaal vertoevend rond ’t Mooswief – hebben voor het gesloten stadhuis de zon opgezocht. Even lijkt het bijna een normale dag te worden. Het is lunchtijd en zij die wel ergens op kantoor of in bedrijf aan het werk zijn hebben gekozen om toch even een half uurtje in de buitenlucht te vertoeven. Behalve de jongens en meisjes van de thuisbezorgdiensten zijn de fietskoeriers niet minder druk. Een van hen zegt tegen Thuis in Maastricht: “Het is een keer of drie zo druk als normaal. Ik ben in deze roerige tijden goed voor een circa kilometer vijftig kilometer per dag.”

De labradoodle Kesper van Ralph Bastiaens zal die 50 kilometer niet halen, maar het enthousiaste beest rent er op het Vrijthof lustig op los. Ralph Bastiaens: “Hij lijkt nooit moe te worden. Ik kan de hele dag wel zijn bal gooien. Binnen no-time staat hij weer voor je om te wachten op de volgende worp.” De Zwitserse herder Ace heeft het ook al getroffen. Zijn baasje Gabrièl Bartels blijkt behalve liefde voor haar trouwe kompaan ook de kunst te verstaan het dier perfect te laten luisteren. De Maastrichtse sportfanaat is op een van deze mooie dagen naar het Vrijthof getogen om samen met haar Ace te oefenen en foto’s te maken. “Natuurlijk ben ik met mijn hoofd bij de vele mensen die momenteel ziek zijn en de mensen die dag in dag uit zorg voor hen dragen”. Nu de situatie zo is als hij is, probeer ik voor mijzelf wel zo goed mogelijk invulling te geven aan iedere dag. Gelukkig kan ik dat onder meer door wandelingen te maken met Ace. Nu ons mooie Vrijthof zo leeg is, ben ik hier maar naar toe gekomen.”

Bij de hoofdingang van het ter ziele gegane Hudson Bay heeft een dakloze een slaapplek gevonden. Onder een deken die zwaar aan vervanging toe is en zijn hoofd gelegen op zijn schaarse eigendommen is hij in diepe rust. Een politiepatrouille maakt hem voorzichtig, bijna liefelijk, wakker.  Na hem gevraagd te hebben of hij lekker geslapen heeft, laten ze hem weten dat hij bij het Leger des Heils altijd kan aankloppen voor een slaapplaats. Na de slaap uit de ogen te hebben gewreven pakt de man spullen. Een passant – waarschijnlijk een lotgenoot – ontfermt zich over hem. Zorgen om het coronavirus of de nu al aangekondigde economische crisis? Relativeren kan echt helpen in tijden dat de Beautifel Noise is vervangen door de Sound of Silence.



Lees ook