En de Vrijwilligersprijs 2017 voor Welzijn gaat naar…

op 16 maart 2017 door Renee Bekkers

Abakoula Argalaless

Abakoula Argalaless : “Anderen helpen? Voor mijn gevoel hoort dat gewoon zo”

Het begon met een armbandje. Dat leidde tot een waterput. En een ambulance plus graanbank. Binnenkort opent een 2e school in de regio. Van niets ontwikkelde het woestijndorp Inadougoum in Niger zich tot iets. En dat allemaal dankzij de inspanningen van de in Inadougoum geboren en inmiddels 26 jaar in Maastricht wonende Abakoula Argalaless. Daarnaast zet hij zich ook al zo’n 2,5 jaar met hart en ziel in voor de Commissie Integratie en Mondialisering Maastricht (CIMM). De berg vrijwilligerswerk die Abakoula verzet heeft, liegt er dan ook niet om. Met recht ontving hij uit handen van wethouder Jack Gerats de Vrijwilligersprijs 2017 in de categorie Welzijn.

Die prijs kwam uit de lucht vallen. En bijna had hij de wethouder de deur gewezen toen die totaal onverwacht een vergadering ‘verstoorde’ om hem de prijs te overhandigen. Abakoula: “Ik vond het maar vreemd. Een beetje vervelend zelfs dat iemand zo volhardend onze vergadering wilde ontbreken. Maar oké. Toen pas zag ik wie het was. En ja, dat was echt een verrassing. Ik had hier nooit op gerekend. Ik doe dit vanuit mijn hart. Voor mijn gevoel hoort dit gewoon zo.”

Schoon drinkwater

Inadougoum ligt aan de rand van de woestijn en heeft ongeveer 10.000 inwoners en 50.000 stuks vee. Voor (vervuild) drinkwater moesten de inwoners zo’n 6 kilometer lopen. Tijdens een bezoek in 2006 aan zijn moeder besloot Abakoula dat het tijd was om het tij te keren. “Samen met mijn vrouw en kinderen verbleef ik in de hut van mijn moeder. We hadden allemaal flesjes drinkwater bij ons. De lege flesjes zetten we buiten. Toen ik door het raam naar buiten keek, zag ik hoe de kinderen uit de buurt zich op die lege flesjes stortten en de laatste restjes water probeerden te bemachtigen. Dat raakte me. Mijn kinderen zwemmen in Nederland bij wijze van spreken in schoon water.”

Een armbandje

Tijdens dat bezoek ontwierp hij een armbandje. Hij kocht materiaal en vroeg aan een aantal vrouwelijke inwoners in het dorp om armbandjes te maken. Heel veel armbandjes. Met 300 stuks op zak ging hij terug naar huis. De armbandjes verkocht hij en al snel had hij een flinke som geld verzameld. “Maar te weinig om een waterinstallatie te kopen. Dus ging ik op zoek naar meer inkomstenbronnen. Zo kwam ik ook terecht bij de gemeente. Een ambtenaar wist me te vertellen dat er een stichting moest komen. Dat heeft even geduurd, want een stichting richt je niet zo maar op.”

Een stichting

In 2007 was de stichting Aman-Iman geboren. “Doel: veilig drinkwater in Inadougoum. Vanaf dat moment is het heel snel gegaan. Het geld stroomde binnen. Hoe? Door voorlichting op scholen, promotie tijdens evenementen en door te netwerken. Je moet zelf op zoek gaan. Je krijgt het niet op een presenteerblaadje. Bepaalde dingen lukken. En daar stond ik soms zelf versteld van. Want een dansende Balkenende op de muziek die jij maakt, ja, dat is bijzonder.”

Aan de slag

In 2008 zat Abakoula om tafel met de Nigerijnse overheid. “Zij hebben het restant van het geld bijgelegd. Want bij dit soort projecten is het belangrijk dat de mensen zich betrokken voelen en ook zelf aan de slag gaan. Sinds 2012 is de waterinstallatie een feit.” In de tussentijd zat Abakoula niet stil. “Samen met DSM is er een waterfilter ontwikkeld. 700 gezinnen maken er gebruik van. Het apparaat om het water te filteren wordt in Niger gemaakt. DSM levert de filters. We hebben ook gezorgd voor een graanbank. Daar kan het graan vrij van ongedierte bewaard blijven. Daardoor is er geen hongersnood meer.”

Dankbaar

Abakoula gaat door met vrijwilligerswerk ondanks dat het hem naast zijn fulltime baan de nodige tijd kost. Wat hem drijft? “Als ik zie hoe dankbaar mensen daar zijn en hoe de regio vooruitgaat, ja daar doe ik het voor. Ik heb geleefd in een land waar echt niks is; mijn stam had geen drinkwater. En kijk nu: er komt zelfs een tweede school. Plus ik ben dankbaar voor wat ik heb: een gezin, een baan, een dak boven mijn hoofd. Wat moet ik nog meer? Anderen helpen: voor mijn gevoel hoort dat zo.”

En de CIMM? Hoe past die in het plaatje? Abakoula: “Ik ben lid geworden van de commissie omdat ik overtuigd ben dat alles begint bij integreren en samenleven. Daar draag ik graag mijn steentje aan bij. We moeten het samendoen, want anders gaat het nooit wat worden. In mijn moedertaal hebben we een uitdrukking: ‘waar je bent, daar hoor je te zijn’. En zo is het.”