Stephan Van Appeven
TIM-verslaggever 11 februari 2021

Een wedstrijdje MVV in een leeg en ijskoud stadion

Al tijden snakt de Maastrichtenaar naar een uitje, naar een evenement. Het zit er voorlopig nog niet in. Het enige dat binnen de stadsgrenzen nog een beetje lijkt op een evenement in deze barre tijden, zijn de thuiswedstrijden van MVV. Die mogen, zij het zonder publiek, gewoon doorgaan. De supporters die de wedstrijden thuis live op tv kunnen kijken, moeten de kou van februari en de geur van frieten en bier er maar bij fantaseren. Hoe is zo’n wedstrijd in een zo goed als leeg stadion? Thuis in Maastricht nam een kijkje.

Het is zaterdagmiddag 15.45 uur als de lampen van de Geusselt boven de huizen in Wittevrouwenveld uit branden. Voorlopig nog business as usual voor de MVV-supporter, die in blijde verwachting is van het thuisduel tegen NEC van die middag. Er zal echter geen enkele supporter over drie kwartier de rood-witten in het stadion aanmoedigen. Corona zorgt er al bijna een jaar voor dat de Geusselt tweewekelijks zijn drie tot vierduizend diehard-fans moet missen. Op de eerste twee thuiswedstrijden na zijn de tribunes al het hele seizoen leeg. Althans, nagenoeg leeg. Alleen mensen die een functie hebben bij het duel, zijn welkom. Bestuursleden van zowel MVV als die van de tegenstander, hier en daar wat pers, een verdwaalde scout en de wisselspelers van beide teams vullen nu de tribune. De businessruimte, waar normaal sponsoren met elkaar borrelen, is omgeturnd tot één grote persruimte, waar men op voldoende afstand van elkaar kan werken.

De wedstrijd

Stadionspeaker Raymond Bouileau laat zich niet kisten door de beperkende omstandigheden. Hij warmt zijn publiek gewoon op zoals hij dat ook zou doen als er wel betalende toeschouwers in het stadion zouden zijn, met z’n bekende enthousiasme. Hoewel er natuurlijk voor de voetbalfan niets gaat boven een gevuld stadion, is de beleving in een leeg stadion ook apart te noemen. Het heeft wat intiems. Maar meer dan dat ook niet. Tel de kilte van lege stoeltjes op bij de vrieskou van afgelopen zaterdag en alle ingrediënten voor negentig minuten afzien zijn aanwezig. De frisheid in het spel van MVV was in ieder geval wel hartverwarmend, zodat er dus toch verzachtende omstandigheden waren, althans als je pro-MVV was die middag. De communicatie tijdens de wedstrijd tussen spelers, en soms ook tussen leden van de arbitrage, is goed te volgen vanaf de tribune. Evenals de emotionele aanmoedigingen van de bestuursleden. Of het stadion nu gevuld is of leeg, die blijven even fanatiek. De bestuursleden van NEC veren dan ook woedend op, wanneer de scheidsrechter vlak voor rust een speler van hun elftal met een rode kaart naar de kleedkamer stuurt. De verwensingen aan zijn adres zijn op dat moment bijna letterlijk door de arbiter te horen. Bij elke andere, wat hardere, overtreding daarna, roepen zij telkens cynisch ‘rood’. De geluiden uit de MVV-hoek zijn wat minder kritisch. Sterker nog, de MVV-top staat op de banken als aanvoerder Luc Mares na 65 minuten zijn tweede doelpunt scoort en MVV op 2-0 zet. Er wordt gejuicht zoals altijd en het ‘glorie glorie MVV’ke’ klinkt uit de speakers. De bestuursleden van MVV wagen zich, in tegenstelling tot de fans in normale tijden, echter niet tot meezingen van het clublied. En terwijl er af en toe een reservespeler vanaf het veld naar beneden wordt geroepen voor een invalbeurt, tikt de tijd weg in Maastrichts voordeel. Wanneer NEC compleet onverwacht tien minuten voor het einde de 2-1 maakt, geloven de ‘aanhangers’ van NEC er nog in. Even waant men zich in een gevuld voetbalstadion, want kans na kans krijgt NEC op de gelijkmaker en het groepje bestuursleden gaat erachter staan en gooit er de ene na de andere ‘oei’ uit bij weer een grote mogelijkheid. MVV houdt de 2-1 voorsprong echter vast tot aan het einde.

Na afloop

Normaal zou zo’n overwinning, zeker als ‘ie zo schaars is als bij MVV dit jaar, betekenen dat er eentje gedronken zou worden op de goede afloop. De enige drankjes die geserveerd worden in de businessruimte zijn die voor de pers, die gebroederlijk naast elkaar wacht totdat spelers en trainers hun zegje over de wedstrijd komen doen. Gastheer Jos Stalman probeert met zijn niet-aflatende enthousiasme de aanwezigen nog iets van een zaterdagavondgevoel te bezorgen, maar meer dan die gezelligheid mag ook hij niet bieden in deze tijden. “Wanneer moet je me hebben?”, grapt hij tegen één van de cameraploegen, die echter niet op zijn reactie wachten, maar op die van de MVV-coach. Ook hij kan niet voorkomen dat de businessruimte snel leegstroomt, waar bij een zege in normale tijden tot in de late uurtjes kon worden doorgedronken. Het tekent de situatie in het profvoetbal, dat zijn ziel verliest wanneer er geen publiek bij mag zijn. Maar er mag in ieder geval wel gevoetbald worden, dat wel.



Lees ook