Een likje voor een prikje?

op 9 januari 2018 door Glauke Pannevis Buurtreporter

Bovenop de Pietersberg gaat hij even helemaal los. Zijn tuigje met de tekst: leid mij niet af is voor dit moment overbodig en hangt werkeloos te bungelen tussen de vingers van zijn gezelschap. Zijn prachtige witte krullen dansen mee op het ritme van zijn grote flaporen. Dex.

Op het eerste gezicht een doodnormale enthousiaste viervoeter. Dan verstijft hij. Onrust verschijnt op zijn lieve snoet. Hij is niet meer vooruit te branden en wil onmiddellijk omkeren. Op enkele honderden meters afstand van de voet van de berg zit Lilian thuis nietsvermoedend een boek te lezen als haar telefoon rinkelt. Het is haar partner. “Lieverd, test je bloed eens. Dex is niet meer te houden!”

“Het moet een gek gezicht zijn geweest voor wandelaars op de Sint-Pietersberg.
Een hond met een telefoontoestel onder zijn grote flapoor”.

Vlug prikt Lilian in haar vinger met het naaldje van de glucosemeter. Haar waardes blijken inderdaad veel te laag. Haar partner houdt zijn mobiele telefoon onder Dex zijn grote flapoor. Het moet een gek gezicht zijn geweest daar zo boven op de berg. “Dank je, Dex! Het is goed, maatje!” roept Lilian in haar gsm. Maar Dex is telefonisch niet gerust te stellen en wil zo snel mogelijk naar huis. Ze kunnen hem wel van alles wijsmaken. Hij neemt de kortste route terug. Eenmaal thuis aangekomen begint zijn staart weer te kwispelen. Zijn beschermelinge die zichzelf ondertussen met insuline geïnjecteerd heeft, maakt het prima.

“Voor ik Dex had lag ik eens twee uur lang op de grond van een paskamerhokje.
Niemand had iets in de gaten”.

Na jarenlang onderzoek blijkt dat Lilian aan diabetes type I lijdt. Haar bloed-suikerpeil mag niet zakken. Ze kan door een hypo buiten bewustzijn of zelfs in coma geraken. Minstens eenmaal per week ontwaakt Lilian in een ziekenhuisbed, op de brancard van een ambulance of op een andere plek zoals in een paskamerhokje van een lingeriewinkel. Eén keer wordt ze na een val door een hypo door een hulpvaardige ooggetuige naar het politiebureau gebracht. Lilian weet niet meer wie ze is of waar ze woont.

“Ik was nog veel te jong om thuis komen te zitten, bovendien vond ik het werk veel te leuk!”

Haar werk als verpleegkundige op een school voor meervoudig gehandicapten jongeren komt onder druk te staan. Ze doet haar werk met enorm veel plezier. Een situatie waarin ze bewusteloos kan geraken tijdens het verplegen van kinderen is ondenkbaar. Gevaarlijk zelfs. Lilian dreigt niet alleen haar leven, maar nu ook haar baan kwijt te raken. Er rest nog maar een oplossing. Een hulphond. Om hiervoor in aanmerking te komen wacht haar een hele zware selectieprocedure. Maar er zit niets anders op. Het is een zware tijd voor Lilian en haar partner.

“Door Dex heb ik mijn baan kunnen houden.
Gelukkig gingen mijn collega’s en de directeur allemaal akkoord”.

Dex is een Goldendoodle. Een kruising tussen een Golden Retriever en een Standaard Poedel. Als pup komt hij bij Lilian en haar partner aan de rand van het Jekerdal natuurgebied te Maastricht wonen. Heel toepasselijk noemt ze hem Dex, vernoemd naar Dextrose (druivensuiker). Een levensreddende voedingsstof voor diabetici. Gedurende twee jaar leidt ze Dex samen met de hulphondenorganisatie Bultersmekke op tot zogenaamde hypohond. Dex leert zijn zintuigen optimaal te gebruiken. Hij ruikt, voelt en kijkt.  Zodra hij een schommeling signaleert in haar bloedwaarde, likt hij haar hand of neemt hij haar arm in zijn bek. Hij stopt pas met aandacht vragen zodra Lilian haar bloed heeft geprikt. En luistert ze niet direct naar Dex dan gooit hij zijn lichaam voor haar voeten. Hij is met geen tien paarden vooruit te krijgen. Zij kan letterlijk geen stap meer verder zetten.

De onafscheidelijkheid van Lilian en Dex is voor Lilian van levensbelang. Tot groot verdriet van Lilian is Dex niet altijd welkom in alle winkels. Hulphonden zijn meestal wel toegestaan, maar aan Lilian is niet direct te zien dat zij een beperking heeft. Dit in tegenstelling tot blindengeleidehonden waarvan de baas of bazin zichtbaar een visuele beperking heeft. “Je bent toch niet blind?” krijgt ze dan te horen. Lilian en Dex wordt meer dan eens verzocht de zaak direct te verlaten.

“Tijdens uitstapjes worden we echter meestal heel warm ontvangen. Dex is erg lief en wil heel graag bij mij zijn. Hij struikelt vaak en is net als ik een beetje lomp. Of hij loopt tegen een lantaarnpaal aan waarna hij me met grote ogen aankijkt alsof hij wil zeggen: “gebeurt mij weer”. Hij is zó komisch! Dex speelt graag buiten met buurhonden. Soms komt hij rennend naar mij toe om me te waarschuwen voor mijn lage waarde. Hij struikelt waarna hij een paar keer over de kop vliegt. Het maakt hem niets uit, zolang hij mij maar zo snel mogelijk kan bereiken.
Aan deze lieve Dex heb ik niet alleen mijn leven, maar ook de kwaliteit van mijn leven te danken”.

Dex is inmiddels zes jaar. Over twee jaar gaat hij samen met zijn beschermelinge en de stichting Bultersmekke zijn opvolger trainen. Een Goldendoodle pup en de training kosten samen ongeveer 18.000 euro. Alvorens Dex met een welverdiend pensioen mag, moet Lilian dat bedrag eerst bij elkaar sparen. De kosten worden niet door een zorgverzekering vergoed. Donaties via de stichting Bultersmekke, t.n.v. Dex zijn daarom hard nodig.

Lilian en Dex verwelkomen jullie hiervoor graag op hun Facebookpagina’s:
Dex Nijs
Lilian Nijs