Dichtend langs de terrassen

op 11 augustus 2018 door Hans Moleman TIM-verslaggever

Een gele, langzaam voortschrijdende tent -zoiets trekt de aandacht, ook op het terras van De Comedie. Zeker als er in die vierkante tent -die een bus moet voorstellen- een dichter blijkt te zitten die speciaal voor jou een verhaal komt vertellen.

“Harder”, klinkt het meteen van achterop het cafeterras op de hoek van het Onze Lieve Vrouweplein -ook daar willen ze het horen. De dichteres in de tent verheft haar stem, al blijven sommige van haar woorden ijl.

De Poëziebus trekt donderdagmiddag door de Maastrichtse binnenstad, onder aanvoering van stadsdichter van Tilburg Onias Landveld, traag zwaaiend met een grote vaalgele vlag.

“Ik kom u een gedicht over de liefde vertellen”, roept hij tot de terrasbezoekers. Het levert hem geamuseerde blikken op, en soms markante waardering.

Verven

“Prachtig toch”, zegt een vrouw uit de Randstad die met haar vriendin op NS-dagtrip in de stad is.  De vriendin kijkt aandachtig naar de twee steltlopers die de dichtbustent hoog houden. “Weet je dat zulke stelten ook handig zijn als je het plafond gaat verven?”

De Poëziebus, in Maastricht mogelijk gemaakt door onder meer het Elisabeth Strouvenfonds, kwam uit Belgie, waar Kortrijk, Gent, Antwerpen en Hoogstraten werden aangedaan. In Nederland staan na Maastricht nog optredens in Zwolle, Rotterdam en Amsterdam op het programma.

Aan boord van de bus -een glimmend gepoetste rode Duitse retrobus van meer dan een halve eeuw oud- zijn zo’n twintig jonge Nederlandse en Belgische dichters en performers. Sinds 2015 maken zijn elke zomer een tournee door de lage landen.

Wiegen

In Maastricht heeft de dichtersbus het Werkgebouw op het Tapijnterrein als halteplaats. Daar zijn voor de tocht met de tent-op-stelten langs de grote pleinen van de stad al workshops in dichterlijke actie en bezinning. Zo tref je dan een groepje Maastrichtenaren, de hoofden zachtjes wiegend, in de expositieruimte van Tapijn.

In de avond is er het slotoptreden. Daar staat slampoet Jessie op het mobiele podium, in de antieke vrachtwagen die samen met de retrobus het dichterlijk zomerkonvooi vormt.  Ze komt uit Eupen, in het Duitstalige hoekje van Belgie net over de grens bij Vaals, woont tegenwoordig in Berlijn en voert City of Soul op. Begeleiding van een jongen op banjo: rap met een meeslepend country-gevoel. Het levert ze stormachtig applaus op.

Pierre

Weet het rondtrekkende dichtvolk dat Maastricht zelf ook aanzienlijke dichters heeft voortgebracht? Zoals Pierre Kemp (1886-1967), die met zijn vitale, melancholische poëzie naam maakte. Het leverde hem in 1956 de Constantijn Huygensprijs op, in 1958 gevolgd door de hoogste onderscheiding op letterkundig terrein: de P.C. Hooftprijs.

Voor de inzittenden van de Poëziebus die Kemp nog niet zo kennen, een van zijn gedichten:

 

CRITISCH

Ik voel mij door het licht verplicht

te leven,

maar eer ik me aan die plicht om ’t licht

wil geven,

moet ik weten, of het nog anders is

dan in brand gevlogen duisternis