Laurens Bouvrie
TIM-verslaggever 9 oktober 2019

Chef Jef van het Toon Hermans Huis; 3 x 11 jaar Ziesjoem en de nieuwe Tom Dumoulin’s

Een weekend Maastricht in beeld brengen is vrijwel altijd een kwestie van keuzes maken. Zeker voor een site met de naam Thuis in Maastricht. De intentie van dit gemeentelijk informatiekanaal is toch vooral de stad en haar inwoners zo breed mogelijk in woord en beeld tot u te laten komen.  Stadsfotograaf Laurens Bouvrie koos deze keer voor drie totaal verschillende weekendmomenten. Van samen sterk, de halfjaarlijkse Open dag van het Toon Hermans Huis, tot samen heel veel plezier, het 3 x 11-jarig jubileum van het feesttrio Ziesjoem is toch zoals – ook het Maastrichtse  – leven in elkaar steekt. Dat was op zaterdag. Een dag later toog Thuis in Maastricht naar de eerste editie van de Tour de Dumoulin. Een evenement met heel veel regen, maar vooral jongens en meisjes die het liefst heel hard fietsen.

Toon Hermans Huis, voor iedereen de moeite waard een bezoek te brengen

Een bezoek aan het Toon Hermans Huis is heus geen visite aan een instelling waar je op kousenvoeten naar binnen moet lopen en waar fluisteren de standaard is. Natuurlijk is, het huis gelegen op de hoek van Sint Servaasklooster en het Henric van Veldekeplein een ontmoetingsplek voor mensen die met de ziekte kanker te maken hebben. De Open Dagen, die twee keer per jaar worden gehouden, laten ook zien, horen en voelen dat het leven geleefd moet worden. Misschien wel juist omdat de ziekte die overlijden tot een serieus dichtbij komend item maakt is het Toon Hermans Huis ook een oase van genieten, doen en heel veel warmte. Dat was afgelopen zaterdag niet anders dan andere keren. Neem Jef. Al tien jaar is hij verbonden aan het Toon Hermans Huis. Niet zomaar. Zijn vrouw overleed in die periode aan kanker. In die periode vindt het koppel ook warmte, genegenheid en ondersteuning bij de stichting in het leven geroepen door een van de grootste cabaretiers van Nederland. Nu, al die jaren later, is Jef ook Chef, Chef de Cuisine. De aimabele Maastrichtenaar heeft van zijn hobby, koken, min of meer ook een roeping gemaakt. Kokkerellen en een praatje maken met gasten in zijn keuken in hartje centrum is zijn ding geworden. En regelmatige bezoekers willen maar al te graag zijn recepten; niet in de laatste plaats van zijn overheerlijke soepen. Wie een volgende keer het Toon Hermans Huis binnenloopt moet zeker eens vragen naar zijn overheerlijke kervelsoep; de niet te versmaden selderijsoep met kurkuma en, dat weet Thuis in Maastricht sinds afgelopen zaterdag: Jef’s wortelsoep met sinaasappel, gember en een toefje yoghurt misstaat in geen enkel restaurant.

Directeur Melanie Frederiks is trots op haar vrijwilligers. Niet alleen op Jef.  Ook de dames van breiclub, het Toon Hermans Huis zangkoor, de leesclub en het schildersatelier zijn van groot belang voor de cohesie tussen alle gasten. Maar uiteraard zorgt de instelling zowel in Maastricht als de rest in het land ook voor ondersteuning in directe zorg, preventie en onderzoek. Melanie Frederiks: “We zijn intensief bezig met het thema positieve gezondheid. Daar geven we ook lezingen over. We richten ons wat dat betreft op de methode volgens het model van Machteld Huber.” Wilt u meer weten over het Toon Hermans Huis? Volg deze link.

Wilt u meer weten over positieve gezondheid en de methode Machteld Huber. Klik op deze link. 

Met Ziesjoem terug in de tijd; het begon allemaal met Hollandse zeemansliederen

Luttele uren na het Toon Hermans Huis is uw Thuis in Maastricht reporter in geheel andere sferen te vinden. Niet eens in Maastricht. Oei! Het feesttrio Ziesjoem heeft hem een tijdelijk uitreisvisum vershaft. Jos en Marly van Herpen en Roger Stijns zijn wel vaker gewend buiten de stadspoorten te vertoeven. Immers de Maastrichtenaren treden, zeker vanaf november tot en met carnaval door heel Limburg op. Het optreden van zaterdag 5 oktober is een ‘special’. Het illustere trio viert met 200 fans in Kasteel Limbricht het 3 x 11-jarig zjubilei. Uiteraard zijn ook alle oud-leden van de groep – waar nog steeds heel veel mensen de grootste moeite hebben de klemtoon van de groepsnaam goed te leggen – van de partij. In 1986 vond op een boot van Rederij Stiphout het eerste optreden plaats. De Ziesjoemers van toen waren:Mario Verhoeven, Ingrid Paulussen, Henny and Eric Hoses and Marly and Jos van Herpen. 

Aan die tijd denkt ook het huidige Ziesjoem-trio nog graag aan terug. Het drietal vond het dan ook niet meer dan logisch dat het jubileumfeest moest beginnen met de tijden van weleer in oude luister herstellen. Voor de 200 fans, zo ongeveer de helft uit Maastricht en de andere uit de rest van de provincie – leverde dat geen cultuurshock op. Misschien voor de ene of andere die-hard Maastrichtenaar wel. Gelijk de Maastrichtse troubadour Johnny Blenco begon ook Ziesjoem haar geschiedenis met oer-Hollandse liedjes. Wat heet: het oeuvre waaruit werd geput waren louter zeemansliederen.

En in het historische kasteel onder de rook van Sittard – dat ook nog – werd al snel door de Ziejsoem-fans meegezongen en gesjoenkeld tot het een lieve lust was. Zeker toen ook nog eens het’t Graotekoeër uit Neer in matrozenoutfit ondersteuning kwam geven. Na al die nostalgie van het eerste uur was het later op de avond toch vooral het Ziesjoem van de laatste jaren dat het feest compleet maakte. Uiteraard ging het dak van het kasteel bij de uitvoeringen van de grootste hits van de groep. En hebben we dat allemaal niet eens gedaan bij het meezingen van Zjuulke Zeuthout, Lekker Menneke en – gelijk het eten van die avond – Friete, mèt sajs en mayonaise?

De jonge wielerliefhebbers en Dumoulin-fans hebben maling aan de kleine moesson die over Maastricht trok

Wie zondagochtend op de Markt in Maastricht liep zag misschien zomaar in de donkere wolken en gestaag vallende regen en de troosteloze aanblik van een evenemententerrein het sportieve jaar van Tom Dumoulin voor zich. De eerste editie van de Tour de Dumoulin viel gelijk de plannen van de Maastrichtse wielerheld, zeker de eerste uren, in het water. Tot zover de negatieve invalshoek. Ook al kwamen logischerwijs – het was echt een kleine moesson dat urenlang op de kinderkopjes van Maastricht kletterde – heel wat liefhebbers niet opdagen; zij die er wel waren genoten van het eendaagse Ville De Dumoulin voor het stadhuis. Met name de jeugd die wel daar was genoot van alle in en outs die het evenement toonde. Van teambus tot heel gezond eten en uiteraard een kijkje nemen in het geheim van iedere wielerploeg: de bus waar de mecaniciens hun werk voor de wielrenners doen. Maar het belangrijkste aspect van het initiatief van de wielrenner die ons allen al zoveel mooie dagen heeft bezorgd was uiteraard het wielrennen zelf. En daar smulde de aanwezige jeugd met volle teugen van. Opmerkelijk was vooral waar al die jonge atleten vandaan kwamen. Letterlijk uit alle windstreken van het land. Van het hoge noorden tot Zeeland stonden ze in verschillende wedstrijdjes aan de start. En bij die diversiteit hield het niet op. Sommige jongeren zaten op miniversies van echte racefietsen; anderen reden – vaak net zo hard overigens – op gewone huis-tuin-en-keuken tweewielers. Dat geeft voor de kijker dan weer het mooie beeld dat talent toch altijd bij jezelf begint en niet bij het materiaal dat je ter beschikking wordt gesteld.

Op de keper beschouwd was zondag 6 oktober ook het afscheid van Dumoulin als de grote man van team Sunweb. In ieder geval was het evenement voor een groot deel gefaciliteerd door de sponsor waar de tijdritspecialist zoveel mooie momenten mee heeft beleefd. Dat moet voor de winnaar van de 100e Giro d’Italia en tal van andere grote wedstrijden toch een dingetje zijn geweest. De in Kanne wonende klassebak had waarschijnlijk liever dit seizoen nog een keer een grote prijs naar binnen gesleept. Het was niet anders.

En daags naar Tour de Dumoulin kon zowel in De Limburger als in de Volkskrant door de fans gelezen worden dat hun grote voorbeeld klaar is voor een nieuwe succesvolle periode. Het voor hem zeer vervelende jaar heeft hij mentaal afgesloten. Wat heet: in de sportkaternen liet hij heel graag optekenen dat hij rust in zijn hoofd heeft en sportieve honger heeft. Van het rood van Sunweb wordt het straks even wennen, zeker voor Maastrichtenaren. Dan rijdt Tom in de kleuren – geel zwart – van Team Jumbo Visma.

 

 



Lees ook