Jenneke van Genechten
TIM-verslaggever 18 augustus 2019

Carmens herseninfarct was niet het einde, maar het begin

Dat een gezondheidsprobleem een schok is voor wie het overkomt en de familieleden, is geen verrassing. De vraag is hoe je daarna je leven oppakt. Eind 2006 kreeg Carmen Goessens het herseninfarct dat haar leven op zijn kop zette. Ze zit niet bij de pakken neer: ze verhuisde terug naar Maastricht en laat zien hoe goed ze de ellende te boven komt.

Als je Carmen Goessens (52) vraagt wat ze doet in het dagelijks leven, dan antwoordt ze: “Allemaal leuke dingen, want ik ben afgekeurd in 2007.” Deze sterke moeder is twaalf jaar herstellende van een herseninfarct, maar uiteraard is ze meer dan alleen patiënt. Mensen die haar kennen zien een krachtig persoon, die met haar energie de ruimte voor zich inneemt. “Ik heb een eenzame zoektocht achter de rug, maar inmiddels kan ik het leven aan en vind ik het leuk. Ik zie mijn kinderen opgroeien tot mooie jongvolwassenen. Daar ben ik dankbaar voor!”

Zwarte dag

In 2006 woonde Carmen in Zeeland en werkte ze als directiesecretaresse. Daarnaast runde ze haar pedicurepraktijk. Aan dat bestaan kwam een einde door haar herseninfarct op de laatste dag van het jaar. “Toen ik ’s ochtends wakker werd, kon ik niet opstaan. Mijn man Michel was al beneden; ik kon hem niet roepen. Het lukte me om mijn benen naast het bed te zetten en naar de badkamer te hinken. Raar genoeg gingen er geen gedachten door mijn hoofd.” Dochter Froukje (destijds 10) was degene die zag dat er iets mis was, haar broertje Sieb stuurde om hun vader te halen en zo de komst van de ambulance bewerkstelligde. Het raakt Carmen nog als ze hierover vertelt. “Het moeilijkste vond ik om de kinderen bij de buren achter het raam te zien zwaaien. Op de eerste hulp ging ineens het licht uit. Pas vier dagen later ging het weer aan.”

“Als je kinderen hebt, dan ontwikkel je oerkracht; niets lijkt onmogelijk”

Oerkracht

Carmens ziekenhuisopname duurde twee maanden; haar revalidatie is nog bezig. Vanwege haar herseninfarct moest ze haar mobiliteit inleveren. Werken kon niet meer en een tijd van wanhopige eenzaamheid brak aan. “Mijn oerkracht heeft me weer aan het bewegen gekregen. Als je kinderen hebt, dan ontwikkel je die oerkracht; niets lijkt onmogelijk.” Carmens gezin is haar grote steun. Haar herseninfarct beïnvloedde ook de levens van haar man en kinderen. Dochter Froukje mengt zich in het gesprek: “Ik moest snel volwassen worden. Ergens is dat mooi, want ik weet goed wat ik wel en niet wil. Toch zou ik soms willen dat ik zorgelozer was.”

Weer thuis in Maastricht

Haar bijna-doodervaring en haar eenzame herstel zetten Carmen aan het denken over haar leven. Een terugkeer naar Maastricht, waar Carmen en Michel beiden zijn opgegroeid, gaf nieuw elan aan hun bestaan. “Ik wilde weg uit de eenzaamheid in Zeeland. Michel zei toen: ‘Kom, we gaan!’” De verhuizing naar Scharn maakte het mogelijk om nieuwe mensen te ontmoeten en sociaalmaatschappelijk weer betrokken te raken. “Hier ben ik geboren en getogen en voel ik me veilig. Aan de andere kant van de brug lang zou ik lang niet zo goed kunnen aarden.” Bezoek aan een therapeute deed de rest en zorgde voor het herstel van Carmens eigenwaarde.

Niet alleen

Carmen is niet de enige in Maastricht die met hersenletsel te kampen heeft. Als ervaringsdeskundige weet ze waar mensen zoals zij terecht kunnen. “Ik zit bij Mens Achter de Patiënt (MAP): een onderwijsmodule van Universiteit Maastricht die de patiënt centraal stelt. MAP is niet uitsluitend voor mensen met hersenletsel, maar voor iedere patiënt. Het doel is om zorgverleners de mens te tonen met wie ze te maken hebben, niet het ziekteverschijnsel. Vroeger hielp het me om hier over mij situatie te praten; tegenwoordig help ik vooral anderen.” Specifiek voor hersenpatiënten heeft Maastricht ook het Breincafé, al heeft dat niet Carmens voorkeur. Liever gaat ze naar haar schilderclub voor lotgenoten. “Heerlijk! We hebben dezelfde humor en zien elkaars beperkingen.” Het was een lang gevecht voor Carmen, maar eindelijk kijkt ze met meer mildheid naar wat ze heeft meegemaakt en accepteert ze haar verleden.



Lees ook