Laurens Bouvrie
TIM-verslaggever 7 november 2018

Andere Ogen: tienduizend kilometer van huis

Mooie quizvraag. Wat is de hoofdstad van Ecuador? Voor de meeste Maastrichtenaren blijft het – zonder raadpleging van Google – bij een vraagteken. Hier en daar iemand die roept: “Tja, iets met een Q. En voor de toppers die regelmatig meedoen aan de talrijke café-quizzen is het misschien een appeltje-eitje. Zij zeggen dan zonder met de ogen te knipperen: Quito. Dat doet ook Isa Velasco. De jonge Ecuadoriaanse woont al vijf jaar in hartje Maastricht. De Zuid-Amerikaanse studeert viool aan het Conservatorium in het Jekerkwartier.

Stadsbewoners hebben uiteraard een oordeel over hun eigen stad. Dat is in Maastricht niet anders dan elders. Maar hoe kijkt de ‘rest van de wereld’ tegen Maastricht aan. Stadschroniqueur Laurens Bouvrie spreekt de bezoekers van buiten de stad of mensen die hier tijdelijk vertoeven vanwege studie of werk op straat aan om hun bevindingen te horen. Wekelijks schetst hij op Thuis in Maastricht een beeld hoe ze de stad beleven.

De afstand tussen de hoofdstad van Ecuador en Maastricht is ongeveer tienduizend kilometer groot. Alleen dat gegeven al doet je afvragen: waarom gaat een jong iemand bijna letterlijk aan de andere kant van de wereld studeren. Op de avond van Allerzielen geeft Isa Velasco op de Algemene Begraafplaats aan de Tongerseweg zonder dralen antwoord op die vraag. “Tijdens mijn middelbare school speelde en studeerde ik al viool. In mijn laatste jaar aan het Liceo Los Alomos in mijn geboortestad Quito moest ik een beslissing nemen naar welk conservatorium ik ging. De mazzel was dat iemand mij aanraadde naar Maastricht te gaan. Die persoon was bekend met een aan het conservatorium verbonden docent. Maar dat was niet het enige dat mij werd verteld. Ik kreeg ook te horen dat Maastricht een geweldige stad was om te wonen en te leven.”

‘Een feest om hier te mogen wonen’

Weliswaar is Maastricht een stad met heel veel historie. Voor Quito mogen we hier in Maastricht met zijn allen op dat gebied een diepe buiging maken. De stad – die bijna twee miljoen inwoners telt – kent een geschiedenis die teruggaat tot het Quitus volk en pas veel later de veel bekendere Inca’s. Hoe uniek de geboortestad van Isa Velasco is blijkt uit het feit dat haar stadscentrum samen met dat van het Poolse Krakau het eerste was dat op de werelderfgoedlijst van UNESCO prijkte. De stad – ondanks vele verwoestingen door oorlogen en vulkaanuitbarstingen – staat vol met monumentale gebouwen. Vooral uit de tijd dat de Spanjaarden het in die contreien voor het zeggen hadden.

Dan zou je toch denken: die stad heeft zeer waarschijnlijk ook een conservatorium en er is genoeg te doen voor jongeren. “Dat klopt”, zegt Isa die avond in de mystieke donkerte van het kerkhof. Daar heeft ze zojuist met haar viool de Allerzielen bijeenkomst van deken John Dautzenberg muzikaal ingevuld. “Toen ik evenwel zo enthousiast over Maastricht werd aangesproken werd ik nieuwsgierig. Al snel hoorde ik van anderen en las dat het een kleine maar zeer bruisende stad was. Dat ook nog eens op een steenworp afstand liggend van grote steden als Parijs en Amsterdam. Na vijf jaar Maastricht kan ik zeggen. Wat een feest om hier te mogen wonen. En ook de historie en het centrum van Maastricht op haar eigen manier net zo uniek als Quito”, zegt de violiste.

Alles op de fiets

In een gesprek met Isa over Maastricht schieten de superlatieven over hoe fijn het in de Limburgse hoofdstad is geen voorzetten te geven. “Hier ligt alles binnen hand- dan wel fietsbereik. Ik ga vrijwel overal binnen het Maastrichtse met de fiets naar toe. Dat is in Quito onmogelijk. En hier kun je – dat is in mijn geboortestad ondenkbaar – op tien minuten van de drukte in een weldadig rustige omgeving terechtkomen.” Dat je dan ook nog viool mag studeren aan een internationaal geroemd instituut is toch geweldig.

Isa vond in Maastricht niet alleen een prettige stad om te wonen en een opleiding die haar bekoorde. Ook de liefde kwam hier op haar af. Met haar vriend Freek praat ze – Isa is bezig aan haar bachelor – veel over de toekomst. Of ze in Maastricht blijft, teruggaat naar Ecuador of elders in Nederland gaat wonen en werken is nog ongewis. “Veel zal afhankelijk zijn van waar ik werk ga vinden. Ik hoop natuurlijk in een orkest emplooi te vinden. Maar de concurrentie is moordend. Ik geef nu al behoorlijk wat les hier in de regio. Maar misschien kan ik in mijn vaderland en lesgeven en optreden.”

 

Voor het zover is maakt Isa deel uit van een groep muzikanten die regelmatig optredens verzorgt in de Sint Servaasbasiliek. Ze raakte via het Katholieke Studenten Pastoraat – een samenwerking tussen hogeschool en universiteit  en kerk –  bekend met de Servaas en de activiteiten daar. Samen met andere buitenlandse studenten maakte ze afgelopen zomer deel uit van Summer Sunset Concerts. Op diverse plekken in de basiliek aan het Vrijthof werden door de jongeren optredens gegeven. Tot groot plezier van deken John Dautzenberg gaan Isa en haar vrienden dat ook weer doen in de Advent-periode. John Dautzenberg: “Die studenten leven heus niet alleen onder elkaar hier in Maastricht. Via bijvoorbeeld onze kerk komen ze ook in contact met de Mestreechteneer. Dat niet alleen, dat levert ook vriendschappen op en trakteren deze jongeren ons ook nog eens op prachtige muziek. Wat zeker ook mooi is voor de Maastrichtenaar zelf is een keer een studentenviering mee te maken. Die vindt op dinsdag en donderdag plaats, waarbij muziek door deze jongeren gespeeld een belangrijke rol speelt.” 

 



Lees ook