Glauke Pannevis
Buurtreporter 5 februari 2019

Column: Alsof niemand kijkt

“Hoe ben ik hier in hemelsnaam terecht gekomen?!” Ze kijkt me lachend aan en trekt haar wenkbrauwen hoog op. Blijkbaar is het niet echt een vraag, want voor ik antwoord kan geven draait ze haar blonde lange haar in een hoge knot, gooit ze haar armen in de lucht waarna ze haar in tijgerlegging geklede benen de leiding laat nemen door de beat van de muziek. Weg is ze. Opgeslurpt door een swingende menigte…

Ik draag een zwarte elastische broek met een ballettopje. Ondanks mijn roze strak gelakte teennagels houd ik mijn sokken aan. Ik voel ik me nog een beetje ongemakkelijk op blote voeten. De DJ mixt naadloos een rustig trancenummer over in een meer bruisende melodie. Het wordt warmer in de intiem verlichte zaal. Mijn schouders beginnen ondanks protest van mijn hoofd een eigen leven te leiden en willen de beweging van de muziek overnemen.

Tussen de vele handen boven de hoofden van de menigte merk ik een paar blote voeten op. Ze hobbelen vrolijk mee op de maat van de euforische klanken. Door een zee van benen probeer ik te ontcijferen wie er aan vastzit. Het is een jongeman met gespierde getatoeëerde bovenarmen. Hij danst ondersteboven alsof hij niet beter weet. 
De temperatuur stijgt. Het publiek gaat los! Ongeraffineerd, ongecontroleerd en vol overgave. In contact of tevreden alleen. En dat zonder alcohol of drugs. Enkelen dansen met de ogen dicht, uit de maat of als ballerina. Alsof niemand ze ziet. Het ziet er bevrijdend en aanstekelijk uit. Van achter uit de zaal klinken mannelijke oerkreten. Mijn vriendin en ik schieten nog een laatste keer in de lach waarna ook mijn benen in actie willen komen.

Naast me danst een jongen in een paars met roze gestreepte flowerpower broek. Hij is in het bezit van een prachtige bos krullen die meedeinen op het opzwepende tempo van de door de DJ geselecteerde nummers om zijn publiek trapsgewijs in extase te brengen. Naar zijn wijde pijpen wil ik wel dansen. En daar ga ik. Samen met mijn sokken gooi ik mijn gêne en mijn oordeel aan de kant. Alsof niemand kijkt.

Ecstatic Dance. Nu ook in Maastricht.



Lees ook