Sandra Schols
TIM-verslaggever 9 augustus 2019

Ophef over versobering van eenzame uitvaarten

Teleurstelling en verdriet overheersen bij Ton Ramaker, voormalig vrijwilliger van de Stichting Eenzame Uitvaarten Maastricht. De voorbije tien jaar verzorgde hij vrijwillig een sobere afscheidsdienst voor de allerarmsten inwoners van Maastricht. Een persoonlijke speech, een stukje muziek en een bloemetje, het hoorde erbij. Verbaasd was hij dan ook over het abrupte einde van zijn vrijwilligersovereenkomst. “Ik wil die eenzame doden niet in de steek laten.” 

Een bericht op de Facebookpagina van Eenzame Uitvaarten zorgde de voorbije week voor flink wat commotie. In een kort bericht laat Ton Ramaker weten niet langer meer te mogen werken als uitvaartbegeleider voor de allerarmsten. “De gemeente wilde mij een aantal beperkingen opleggen. Daar was ik het niet mee eens”, legt Ton uit. “Zo mocht ik de gemeenschap van Maastricht niet informeren over het overlijden van een persoon en geen persoonlijke informatie meer verzamelen / gebruiken voor een persoonlijke toespraak tijdens de uitvaart. Terwijl dit nu juist de reden was van mijn aanstelling destijds, namelijk; eenzame doden (veelal zonder uitvaartverzekering) een waardig einde geven. Met die restricties kon ik niet werken. Het is al schrijnend genoeg dat de allerarmsten van Maastricht hun leven in armoede (en vaak eenzaamheid) hebben geleefd. Een bloemetje voor op de kist betaalde ik uit eigen zak. Een gepast afscheid verzorgen is het minste wat we voor deze personen kunnen doen.” 

Geen begrip voor de allerarmsten

De voorbije tien jaar verzorgde Ton diverse eenzame uitvaarten per jaar. Ton kreeg veel steun en positieve reacties van Maastrichtenaren omtrent zijn vrijwillige werkzaamheden als spreker bij eenzame uitvaarten. “Het wrange is ook dat de gemeente mij heeft laten weten dat ik het altijd heel goed heb gedaan. Door de beperkingen die mij door de gemeente werden opgelegd was het mijn inziens niet meer mogelijk om een passend afscheid te verzorgen. Ik zou dan niet meer mogen vertellen dan; Meneer of mevrouw X dit was het dan, een goede reis. Als dat is wat de gemeente voor ogen heeft, hebben ze mijn inziens geen begrip voor de allerarmsten. De gemeente vindt het niet wenselijk dat ik informatie verzamel, terwijl dit niet in strijd is met de wet.” 

Naar aanleiding van het vingerafdrukkenbeleid van Dela (de uitvaartorganisatie nam, ook zonder toestemming van nabestaanden, vingerafdrukken van overledenen om die na de uitvaart ten gelde proberen te maken bij nabestaanden) kwam de regelgeving omtrent privacy van overledenen eerder in het nieuws. Naar aanleiding van de daarop ontstane ophef liet de minister van Binnenlandse Zaken weten dat de Algemene verordening gegevensbescherming (AVG) niet geldt voor overleden personen, toch moet er zorgvuldig met de gegevens van overledenen worden omgegaan, zo liet minister Ollongren van Binnenlandse Zaken op Kamervragen weten.

Politiek Maastricht op de bres 

Inmiddels hebben de PvDA, Groep Gunther en de Liberale Partij te kennen gegeven geschrokken te zijn van het genomen besluit van de gemeente. Volgens de politieke partijen staat het besluit van de gemeente haaks op het armoedebeleid van de gemeente Maastricht. De politieke partijen hebben vragen gesteld aan het college. Zo worden er onder andere vraagtekens gezet bij de besluitvorming van het college. Ook willen de partijen graag opheldering over waarom er gekozen is voor versobering én hoe ze de toekomst van Stichting Eenzame Uitvaarten Maastricht voor zich zien? Ton is blij met de massale steun. “Ik begrijp gewoon niet goed waarom dit besluit is genomen. Andere gemeenten in Nederland plaatsen wel een rouwadvertentie met diverse gegevens van de (eenzame) overledenen. Het kan én mag niet zo zijn dat eenzame en armen mensen in Maastricht zomaar worden opgehaald en daarna worden gecremeerd. Ik gun die mensen een waardig afscheid.”



Lees ook